De winter in Andalusië is zacht voor wie beweegt. Het licht ligt open over de heuvels, de lucht is helder en de aarde ademt. Ik loop. Uren achter elkaar. Over stoffige paden, langs olijfbomen en rotspartijen. Ik loop als voorbereiding…
Read More
De winter in Andalusië is zacht voor wie beweegt. Het licht ligt open over de heuvels, de lucht is helder en de aarde ademt. Ik loop. Uren achter elkaar. Over stoffige paden, langs olijfbomen en rotspartijen. Ik loop als voorbereiding…
Read More
Run2Rome4Ronald komt mijn leven binnen via een mailtje in oktober, terwijl ik zelf in Andalusië zit. Ergens tussen mijn eigen kilometers en stilte lees ik zijn woorden. Geen gelikt plan. Geen borstklopperij. Gewoon eerlijk. Een jonge man die wil gaan…
Read More
De Parkinson-dementie loopt met me mee zodra ik de deur open van De Honinghoeve in Nijmegen, waar mijn moeder Janneke al jaren woont. Ik stap De Boomgaard binnen en voel meteen hoe de tijd hier anders ademt. Trager. Zachter. Alsof…
Read More
Onderweg in Andalusië, over smalle paadjes, heuvels die glinsteren in winterzon en door olijfboomgaarden die ruiken naar vochtige aarde en houtrook. Het land ligt achter me, nog doorweekt van regen. De geur van natte aarde hangt in mijn neus. De…
Read More
April nadert. Niet luid en niet dwingend, maar wel onafwendbaar. De Camino Francés ligt als een dunne lijn door mijn gedachten geweven. Soms blijft hij op de achtergrond, terwijl hij op andere momenten zo scherp aanwezig is dat ik hem…
Read More
Er zijn momenten in het leven waarop je voelt dat je niet loopt, maar leeft. Ultralopen, het leggen van afstanden die verder gaan dan de normale grenzen van wat we ons voorstellen, heeft voor mij niet alleen met kilometers te…
Read More
Ik sta aan het begin, maar eigenlijk ben ik al onderweg. Mijn lichaam weet het eerder dan mijn hoofd. Er hangt iets in de lucht, een spanning die niet drukt maar trekt. Alsof het pad mij roept. Tijd staat naast…
Read More
Het bergmassief, de Pyreneeën: de imposante bergketen op de grens van Frankrijk en Spanje. Het ligt er al. Onverschillig. Stil. Rauw. Straks sta ik weer aan de rand van de Atlantische Oceaan. Het zoute water spat tegen de rotsen, meeuwen…
Read More
👀 Al 40 aanmeldingen!Sluit jij aan als de 41e? Avontuurlijk leven ultra. Voor mij zijn het geen losse woorden, maar een verwijzing naar mijn avontuurlijke bestaan. En misschien ook wel naar dat van jou. Een trailrun begint nooit met de…
Read More
Het is meer dan een reeks sessies, meer dan alleen uren maken. Hier in Andalusië, waar het licht ’s morgens zacht glijdt over de heuvels en de aarde ruikt naar tijm en vochtige rotsen, begint mijn begrip van ultratraining langzaam…
Read More
Sommige ideeën kondigen zich luid aan. Met vuurwerk en tromgeroffel. Andere beginnen klein. Bijna onschuldig. Een gedachte tijdens een rustige duurloop. Een zin die blijft hangen terwijl de wereld om me heen langzaam wakker wordt. Dit idee hoort bij die…
Read More
Hier in Andalusië waar de winterlucht zachter is dan in Nederland en de dagen zich openen met een licht dat bijna vloeibaar lijkt voel ik hoe elke stap me dieper in mijn voorbereiding trekt. December is hier geen einde van…
Read More
Soms begint avontuur niet met vertrek, maar met een ademhaling. Een besluit om te luisteren naar wat in je beweegt en te volgen waar het leven je roept. Dit is een verhaal over de moed om te bewegen, de schoonheid…
Read More
De zon klimt elke ochtend iets later over de heuvelruggen van Andalusië, alsof ze mijn ritme heeft overgenomen. Ik sta op, voel de koelte van de houten veranda onder mijn voeten en weet: vandaag begint opnieuw op blote voeten, ook…
Read More
2 januari 2025. Die datum blijft als een markering in mijn systeem zitten. Niet als een getal, maar als een gevoel. Het moment waarop de deur van mijn woning achter me dichtging en ik geen sleutel meer had om terug…
Read More
De ochtenden in Andalusië beginnen traag. De zon kruipt rustig over de heuvels, het licht schuift langzaam de vallei in en ik zit met een kop koffie op de veranda voor mijn tiny house. De lucht is zacht, de stilte…
Read More
Review ★☆☆☆☆ (1 van de 5 sterren) tiny house Nidô | Ervaring en beoordeling na onderstaand verhaal De middagzon hangt boven de heuvels als we de laatste bocht nemen. Twee lieverds brengen mij van Malaga naar mijn tiny house in…
Read More
Het is begin november en ik zit in het zonnetje op de veranda voor mijn tiny house, ergens in de heuvels van Andalusië. Mijn overwinteringsperiode is begonnen. De dagen zijn nog warm, ruim vijfentwintig graden. De lucht ligt open, strak…
Read More
Er is iets in mij dat haast heeft. Niet de haast van een drukke dag of een volle agenda, maar een diepere, stillere haast. Een die niet te zien is, maar voelbaar in elke vezel van mijn lijf. Het is…
Read More
Er zijn momenten in het leven waarop iets diep van binnen begint te trillen. Een fluistering, een roep die je niet kunt negeren. Zo begon het bij mij; de roep van de Pyreneeën. Het is alsof deze bergen, oud en…
Read More
De herfst heeft Nederland in haar greep. De bladeren kleuren rood en goud, terwijl de zon door het wolkendek probeert door te breken. Af en toe tikt de regen tegen het raam. Een vertrouwd geluid op een grijze dag. De…
Read More
Op een ochtend merk je dat je te lang hebt stilgezeten. Het begint subtiel. Je ontwaakt, schuift uit bed en voelt dat je rug wat strammer is dan anders. Je benen willen niet meteen mee. Je gaat zitten met een…
Read More
Een vergeten doos. Een onverwachte vondst. Daar staat hij ineens: mijn boek ‘Ontsnapt’. Vijfentwintig exemplaren, dus beperkt leverbaar. Alsof het zichzelf opnieuw in de wereld wil zetten. Alsof het zegt: dit verhaal moet weer gedeeld worden. En misschien is dat…
Read More
Ik had het niet verwacht. Echt niet. Ik dacht dat ik er verslagen bij zou zitten. Dat ik vol teleurstelling terug zou kijken. Maar nu het voorbij is, voel ik iets heel anders. Geen schaamte. Geen verdriet. Wat ik voel,…
Read More
De lucht is geladen met stilte. Niet de stilte van leegte, maar van verwachting. Alsof de wereld zelf haar adem inhoudt. Ik zit op de rand van een bed, rugzak ingepakt naast me, hart wijd open. Nog zo’n anderhalve dag.…
Read More
Nog iets meer dan een week. Nog een negental dagen waarin ik wakker word met het gevoel dat er iets groots staat te gebeuren. Het zit in elke vezel van mijn lichaam: de spanning, de verwachting, het ongeduld. Ik weet…
Read More
Je staat aan de rand van een stuk bos. Achter je ligt het asfalt, voor je slingert een smal pad tussen dennen en varens. De lucht is helder, de stilte is niet helemaal stil. Vogels en wind vullen de ruimte…
Read More
Terwijl natuurbranden in Spanje tienduizenden hectaren verwoesten en dorpen geëvacueerd moeten worden raken ook delen van de Camino Francés afgesloten of tijdelijk onbegaanbaar door vuur en rook. Spanje brandt en dit betekent voor mij dat mijn FKT-poging op de Camino…
Read More
Mijn rugzak, minimalistisch licht, staat klaar. Niet als een last, maar als een belofte. Een belofte van beweging, van vrijheid, van het uiterste vragen en geven. Binnenkort vertrek ik voor weer een groots avontuur: het scherper stellen van een Fastest…
Read More
De ochtend is fris. Mijn tent staat op een heuvel, verscholen tussen de bomen aan de rand van de camping, mijn vertrouwde uitvalsbasis hoog in de Toscaans-Emiliaanse Apennijnen. Hier, vlakbij Passo della Futa, word ik wakker met het geluid van…
Read More