Ik zit hier, in de Axarquía, en vandaag word ik vijftig. 50 kaarsjes. Geen verhaal. Wel waarheid. De zon hangt al vroeg boven de heuvels, de stilte is tastbaar en ergens tussen die stilte en het licht voel ik dat dit moment niet vraagt om woorden, maar om aanwezigheid.
Geen woorden, wel beweging
De afgelopen weken is het stil. Ik ben stil. Niet omdat er niets gebeurt, maar juist omdat er van alles tegelijk beweegt. Het schuurt, verschuift, opent en sluit. Gedachten komen op en verdwijnen weer zonder dat ik ze vastpak. Alsof mijn hoofd begrijpt dat niet alles benoemd hoeft te worden. Ik merk dat de drang om te delen wegvalt. Geen behoefte aan zichtbaarheid, geen haast om iets vast te leggen. Waar ik normaal gesproken de woorden laat stromen, laat ik ze nu liggen, en dat voelt niet als verlies maar als ruimte.
Want terwijl het van buiten stil lijkt, gebeurt er van binnen meer dan ooit. Er is avontuur. Nieuwe indrukken. Onverwachte wendingen die zich niet laten voorspellen. Tegelijkertijd is er twijfel, een onderstroom van onrust die ik niet direct kan plaatsen. En juist dat maakt het interessant. Ik hoef het niet te begrijpen en misschien zit daar precies de verschuiving die ik nu ervaar.
De ruimte om er gewoon te zijn
Ik geef mezelf toestemming om hier gewoon in te zijn, zonder richting en zonder conclusie. Dat voelt onwennig en tegelijkertijd klopt het precies. Want hoe vaak probeer ik niet alles te duiden, te kaderen, te vertalen naar iets wat logisch is? Nu niet, nu zit ik midden in iets dat nog geen vorm heeft en zich langzaam ontvouwt, op haar eigen tempo.
En terwijl ik dat toelaat, merk ik dat er rust ontstaat. Geen grote rust, geen eindstation, maar een rustige beweging die me meeneemt zonder dat ik hoef te sturen. Een soort vertrouwen dat het goed is zoals het gaat. Ik leef, dat is wat er gebeurt, en dat leven zit niet alleen in het grootse maar juist in het kleine. In de warmte van de zon op mijn huid, in de stilte van de ochtend, in het kijken zonder oordeel naar wat zich aandient.
Tussen twijfel en genieten
Het is een bijzondere plek, die plek waar twijfel en genieten naast elkaar bestaan. Waar het ene moment alles klopt en het volgende moment alles open ligt. Ik zit daar precies tussenin en ergens is dat misschien wel het meest pure wat er is. Want genieten hoeft niet perfect te zijn en het hoeft niet helder te zijn. Het mag rauw zijn, ongepolijst en zonder duidelijke richting. Juist daar zit de intensiteit.
Ik merk dat ik steeds minder behoefte heb om het vast te zetten, om te zeggen: dit is het, zo zit het. In plaats daarvan laat ik het bewegen en laat ik mezelf meebewegen. Dat vraagt vertrouwen en misschien nog wel meer overgave. Overgave aan het moment, aan het niet-weten, aan alles wat nog geen naam heeft maar er wel is.
Vijftig als een gewone dag
Vandaag word ik vijftig, een getal en meer niet. Het voelt niet als een mijlpaal die gevierd moet worden. Geen groot moment, geen behoefte om terug te kijken of vooruit te blikken. Geen lijstjes van wat is geweest of wat nog gaat komen. Het is gewoon een dag, een donderdag in de Axarquía, zonder symboliek die zich opdringt en zonder verwachting die iets van me vraagt.
En juist daardoor voelt het licht. Want als er niets hoeft, ontstaat er ruimte. Ruimte om het moment te laten zijn wat het is, zonder oordeel en zonder invulling. Ik hoef er niets van te maken en precies dat maakt dat het ergens toch bijzonder wordt.
Het glas heffen op 50 kaarsjes en het niet-weten
En toch is er een moment waarop ik stilsta, niet omdat het moet maar omdat het vanzelf gebeurt. Ik pak vandaag een glas, proost met wie erbij is en geniet. Ik hef het glas op het leven, mijn leven, op alles wat er is, ook als het nog geen duidelijke vorm heeft.
Mijn 50 kaarsjes zijn een ode aan het niet-weten, aan gewoon doen, aan het bewegen en aan het vertrouwen dat dit precies is waar ik nu hoor te zijn. Want misschien is dat wel de grootste les van dit moment. Dat ik hier zit, in de zon, in de stilte, in het midden van alles wat nog niet af is, en dat dat genoeg is. Precies dit, nu.