Bereidheid is alles. Die woorden kwamen ruim zeven jaar geleden mijn leven binnen en blijven sindsdien als een stille onderstroom aanwezig in alles wat ik doe. Ik merk hoe ik ze niet alleen begrijp met mijn hoofd, maar vooral voel in mijn lichaam, omdat ik telkens opnieuw ontdek dat mijn groei niet begint bij zekerheid, maar bij de bereidheid om te bewegen, om te leren, om te vallen en weer op te staan in mijn eigen tempo.
Het moment waarop ik het echt ga begrijpen
Als ik terugga naar dat moment, voel ik meteen weer hoe broos alles nog aanvoelt, maar tegelijk ook verrassend levend is. Mijn burn-out ligt nog niet zo ver achter me en toch voel ik hoe er iets in mij verschuift. Ik ben onderweg naar sessies aan zee, ik stap opnieuw in gesprekken die me spiegelen en ik merk dat ik steeds minder probeer te controleren. Juist daardoor ontstaat er ruimte.
Bereidheid is alles, omdat ik nergens anders kan beginnen dan hier. Niet bij perfectie, niet bij een uitgewerkt plan, maar bij de keuze om aanwezig te zijn in wat zich aandient. Ik zie hoe ik vroeger vooral wilde begrijpen voordat ik in beweging kwam. Nu is dat anders. Ik beweeg eerst, en pas daarna ontstaat het begrijpen.
Dat voelt onwennig en tegelijk bevrijdend. Want terwijl ik rijd, wandel of stilzit in een gesprek, merk ik hoe mijn leven niet langer wacht op mijn volledige zekerheid. Het leven vraagt alleen of ik bereid ben.
Bereidheid in mijn lichaam
Ik begin te zien hoe mijn lichaam altijd eerlijker is geweest dan mijn gedachten. In de periode van uitputting gaf het signalen die ik te lang heb genegeerd. Inmiddels heb ik geleerd te luisteren. Niet omdat het moet, maar omdat ik niet anders meer wil.
Ik ga wandelen wanneer mijn hoofd vol zit. Ik ren wanneer mijn lijf dat nog maar net toelaat en ik slaap wanneer vermoeidheid zich aandient, ook al zegt mijn oude patroon dat ik door moet. En telkens merk ik hetzelfde effect. Zodra ik bereid ben om te vertragen, komt er ruimte vrij die ik niet kan afdwingen.
Bereidheid is alles, omdat mijn herstel niet zit in harder werken aan mezelf, maar in zachter worden voor wat er al is. Ik voel hoe mijn adem dieper wordt wanneer ik stop met vechten tegen wat ik voel. Ik ervaar hoe mijn energie terugkomt wanneer ik niet langer probeer te bewijzen dat ik het aankan, maar simpelweg toesta dat ik onderweg ben.
Bereidheid in de natuur en het lopen
De natuur wordt mijn leermeester. Terwijl ik over de paadjes loop, over wortels en heuvels, merk ik hoe elke stap iets van mij vraagt. Niet alleen fysieke kracht, maar vooral aanwezigheid. Ik kan niet vooruitdenken op de trail, want dan struikel ik. Ik kan alleen aanwezig zijn in de stap die ik nu zet.
Daarin ligt een diepe les verscholen. Bereidheid is alles, omdat de berg niet wacht, het pad zich niet aanpast en de afstand niet kleiner wordt door wensdenken. Ik moet simpelweg bereid zijn om te blijven bewegen, ook wanneer het zwaar wordt.
Ik herinner me een lange trailrun in de bossen van het Rijk van Nijmegen waarin mijn benen vol lopen en mijn hoofd begint te onderhandelen over stoppen. Juist daar ontstaat het moment waarop ik iets nieuws ontdek. Ik hoef niet sterk te zijn in de zin van onverwoestbaar. Ik hoef alleen bereid te zijn om nog één stap te zetten. En daarna nog één.
Dat verandert alles. Want ineens gaat het niet meer over de hele afstand, maar over de eerstvolgende beweging.
Bereidheid in keuzes en leven
Twee jaar na mijn burn-out stop ik met werken, en toch merk ik dat de beweging die in die periode in gang is gezet niet is verdwenen. Integendeel, ze is alleen maar dieper geworden. Ik zie hoe de vraag niet langer gaat over wat er van mij verwacht wordt, maar over wat er in mij klopt op dit moment.
Ik stel mezelf vaker de vraag of iets werkelijk bij mij hoort, of dat ik het kan laten zijn zonder er iets mee te hoeven doen. Ook voel ik niet meer de druk om overal op in te gaan. Er ontstaat ruimte om eerst te luisteren, naar mijn energie, naar mijn richting, naar mijn bereidheid om überhaupt te bewegen.
Dat lijkt misschien klein, maar het verandert alles. Want waar ik vroeger vaak ja zei vanuit verantwoordelijkheid of gewoonte, merk ik nu dat ik ook stil kan blijven staan bij een nee dat klopt. Niet als afwijzing, maar als vorm van trouw aan mijn eigen koers. En tegelijk zeg ik ja op momenten die me raken, juist omdat ik voel dat er iets in mij wakker wordt.
Bereidheid is alles, omdat het nooit ging over werk alleen. Het ging en gaat over hoe ik in het leven sta wanneer er geen vaste structuur meer is die mij draagt. Ik zie hoe ik mezelf niet meer verlies in verplichting, maar oefen in afstemming. In eerlijk kijken naar wat klopt en wat niet meer past.
En juist nu ik niet meer werk, merk ik hoe puur het is geworden. Er is minder ruis. Minder afleiding. Minder moeten. Ik hoor beter wat er vanbinnen speelt. Meer essentie. Meer voelen. En daarin groeit iets wat stiller is, maar ook steviger dan ooit.
Wanneer ik twijfel
Toch zijn er momenten waarop ik terugval in twijfel. Momenten waarop ik mezelf hoor zeggen dat ik het misschien niet kan, dat ik te snel ga, of dat ik beter even kan wachten. Het oude verhaal is nooit ver weg.
Maar precies daar komt bereidheid opnieuw naar voren. Niet als grote overtuiging, maar als kleine keuze. Ik hoef de twijfel niet op te lossen. Sterker nog, ik ontdek dat bereidheid helemaal geen zekerheid vraagt. Het vraagt alleen eerlijkheid. Eerlijk kijken naar wat er in mij leeft, zonder ervoor weg te lopen. Ik hoef alleen bereid te zijn om met die twijfel te bewegen.
Buiten is het mistig. Alles in mij zegt dat ik binnen moet blijven. Toch trek ik mijn schoenen aan. Op andere momenten is het geen wandeling, maar een gesprek dat ik liever uit de weg ga. Ook dan kies ik ervoor om niet stil te vallen.
Wat bereidheid mij uiteindelijk brengt
Langzaam begin ik te zien wat deze manier van leven mij brengt. Niet als eindpunt, maar als voortdurende ervaring. Er ontstaat meer rust, omdat ik minder vecht tegen wat er is. Er ontstaat meer energie, omdat ik minder vastzit in weerstand. En er ontstaat meer vertrouwen, omdat ik ervaar dat beweging altijd mogelijk blijft, zelfs in kleine stappen.
Bereidheid is alles, omdat het mij terugbrengt naar eenvoud. Naar het besef dat ik niet eerst perfect hoef te zijn om te mogen leven, leren of groeien. Groei begint voor mij namelijk niet op het moment dat ik alles begrijp of zeker weet. Groei begint op het moment dat ik bereid ben.
En terwijl ik dat steeds vaker ervaar, merk ik dat mijn leven niet langer draait om controle, maar om contact. Contact met mijn lichaam, met de natuur, met mijn keuzes en met de richting die zich onderweg ontvouwt.
Ik loop verder. Ik adem en ik beweeg. Niet omdat alles zeker is, maar omdat ik bereid ben.