Ik sta aan het begin, maar eigenlijk ben ik al onderweg. Mijn lichaam weet het eerder dan mijn hoofd. Er hangt iets in de lucht, een spanning die niet drukt maar trekt. Alsof het pad mij roept. Tijd staat naast me, niet voor me. We kijken dezelfde kant op. Dansen met de tijd is alles geven en niets vasthouden.
Ik dans met de tijd. Niet om haar te verslaan, niet om haar te breken, maar om haar toe te laten. Om te voelen wat er gebeurt als ik meebeweeg. Als ik het ritme accepteer dat zich aandient. Soms snel, soms traag. Altijd eerlijk. Altijd aan.
Self-supported, mijn stijl
Mijn uitrusting is minimaal. Fastpacking style. Zoals vaak. Zoals ook straks in de zomer tijdens mijn Pyrenean Triple Crown avontuur. Alles wat ik bij me draag, heeft een functie, een verhaal. Niets overbodigs. Self-supported. Dat woord betekent voor mij niet alleen logistiek zelfstandig zijn. Het betekent verantwoordelijkheid nemen. Voor elke keuze. Voor elke fout. Elk moment van twijfel. Er is niemand om het van me over te nemen. En precies daarin zit de vrijheid.
Ik zet aan en begin te lopen. Licht. Alsof ik het pad niet wil verstoren. Mijn voeten raken de aarde en laten weer los. Elke stap is een klein afscheid. En tegelijk een uitnodiging voor de volgende.
Lees het landschap
De trails komen in lagen. Paadjes die vragen om aandacht. Bosgrond die veert onder mijn voeten. Zand dat vraagt om geduld. Asfalt dat ritme geeft maar ook meedogenloos kan zijn. Ik lees het landschap terwijl ik beweeg. Mijn lichaam stemt zich af, corrigeert, anticipeert. Denken wordt voelen. Plannen wordt reageren.
Dit is geen poging om sneller te zijn dan anderen. Dit is een uitnodiging aan mezelf. Wat gebeurt er als ik alles geef? Niet in één explosie, maar verdeeld over uren, dagen, weken. Als ik niets vasthoud. Geen reserve. Geen masker.
Een intieme dans
Een Fastest Known Time-avontuur klinkt groots. Maar onderweg is het klein. Intiem. Het gaat over blaren die zich aankondigen met een subtiel branden. Over honger die niet schreeuwt maar knaagt. Over dorst die zich aandient precies wanneer je denkt dat het nog wel kan. Ik leer luisteren. Niet dramatiseren. Niet negeren.
De wereld om mij heen wordt stiller naarmate ik langer onderweg ben. Of misschien wordt mijn hoofd gewoon rustiger. Geluiden verliezen hun scherpe rand. Vogels, wind, mijn eigen adem. Alles is onderdeel van hetzelfde geheel. Ik ben geen passant meer. Ik ben onderdeel van het landschap.
Een FKT-avontuur in Nederland
In Nederland lijkt alles overzichtelijk. Maar schijn bedriegt. De openheid maakt je kwetsbaar. Wind heeft hier vrij spel. Soms duwt hij me vooruit, soms lijkt hij me persoonlijk tegen te werken. Ik laat het gebeuren. Tegenwind is geen vijand. Het is feedback. Het vraagt om aanpassing, niet om verzet.
Mijn eerste FKT-avontuur van dit jaar blijft nog even geheim. Niet uit mysterie, maar uit zuiverheid. Omdat het niet altijd draait om delen, wel om doen. Sommige ervaringen verliezen hun kracht als ze te vroeg woorden krijgen. Ik wil ze eerst helemaal beleven. Onverdund.
De ochtenden zijn mijn favoriet. Wanneer de wereld nog niet besloten heeft hoe ze zich zal gedragen. Mist hangt laag boven de velden. Mijn adem mengt zich ermee. Ik beweeg door een tussenruimte, niet helemaal hier, niet helemaal daar. Tijd rekt zich uit. Minuten worden groter. Elke stap voelt betekenisvol.
Onderweg kom ik mezelf tegen. Niet één keer, maar steeds opnieuw. De versie die sterk is. Die twijfelt. De versie die wil stoppen en de versie die weet dat stoppen ook een keuze is. Ik luister naar ze allemaal. Maar ik laat er maar één leiden.
Dansen over de Camino Francés
April brengt me naar de Camino Francés. Alleen al die naam draagt gewicht. Eeuwen aan voetstappen liggen opgeslagen in die paden. Hier loop ik niet alleen voor mezelf. Ik beweeg door een collectief geheugen. Ik voel het in de stenen, in de dorpen, in de blikken van mensen die langs de kant zitten en zwijgend knikken.
De Camino vraagt iets anders. Minder strijd, meer overgave. Het tempo wordt niet alleen bepaald door mijn benen, maar ook door de ontmoetingen. Een kort gesprek bij een fontein. Een hand op mijn schouder. Een “buen camino” dat meer zegt dan duizend woorden. Ik neem het mee zonder het vast te houden.
Self-supported betekent hier ook loslaten. Niet weten waar ik slaap. Vertrouwen dat er iets komt. Of dat ik genoeg heb aan weinig. Mijn lichaam kent inmiddels zijn grenzen beter. Ik voel ze aankomen voordat ze me verrassen. Dat is geen controle. Dat is afstemming.
Er zijn momenten dat alles samenvalt. Mijn ademhaling, mijn passen, het landschap. Ik hoef niets te forceren. Niets te bewijzen. Ik ben precies waar ik moet zijn. Dit zijn de momenten waarvoor ik kom. Niet euforisch, maar helder. Stil geluk.
’s nachts lig ik soms wakker en luister naar mijn hartslag. Niet omdat hij te snel gaat, maar omdat hij er is. Constant. Betrouwbaar. Ik denk aan de dag die achter me ligt en aan de dag die komt. Niet met angst, niet met verwachting. Gewoon als feit.
Op de rand. Soms eroverheen
Pijn komt en gaat. Soms blijft hij hangen. Ik leer hem kennen. Hij heeft nuances. Scherp, dof, zeurend. Ik geef hem ruimte zonder hem groter te maken. Pijn is informatie, geen oordeel. Hij vertelt me dat ik leef op de rand van wat kan. En soms daar net overheen.
Ik weet nog niet wat er na de Camino komt. En dat is misschien wel het mooiste vooruitzicht. De openheid. De mogelijkheid. Ik sluit niet uit dat er meer self-supported FKT-avonturen volgen. Andere landen, andere paden, andere gesprekken met mezelf. Zolang de dans blijft, blijf ik bewegen.
Ik breek mijn eigen aannames over wat mogelijk is
Mensen vragen me waarom. Wat het nut is. Wat ik ermee win. Ik zoek niet naar antwoorden die overtuigen. Want dit gaat niet over winnen. Dit gaat over eerlijk zijn. Over mezelf ontmoeten zonder afleiding. Zonder comfort dat verzacht. Zonder excuses.
De finish is nooit het doel geweest en zal het ook nooit worden. Het is een moment. Een punt. Wat telt, zijn de uren, dagen, weken ervoor. De keuzes wanneer niemand kijkt. De discipline om door te gaan zonder applaus. De mildheid om mezelf toe te spreken als het zwaar wordt.
Ik breek geen records om het breken. Ik breek patronen. Verwachtingen. Mijn eigen aannames over wat mogelijk is.
Alles is beleefbaar als je aanwezig bent
Dansen met de tijd betekent dat ik soms leid en soms volg. Dat ik accepteer dat niet alles maakbaar is. Maar dat alles beleefbaar wordt als ik aanwezig ben. Elke stap. Elke ademhaling.
En terwijl ik verder ga, voel ik het opnieuw. Die lichte spanning. Die stille vreugde. Tijd loopt naast me. Niet als meetlat, maar als metgezel. En zolang ik beweeg, dansen we samen. De tijd en ik.