De zomer hangt in de lucht. De dagen zijn lang, de avonden warm en het leven lijkt vanzelf een tandje terug te schakelen. Hier in Zuid-Spanje merk ik het extra sterk. Zodra de hitte van de dag langzaam wegebt en de avond valt, lijkt alles zachter te worden. Mensen zitten buiten, gesprekken vertragen en zelfs de natuur ademt anders. Het zijn momenten waarop ik voel waarom ik ooit zo bewust voor een ander leven heb gekozen. Een leven met meer vrijheid, meer avontuur en vooral meer ruimte om echt aanwezig te zijn in het moment. En toch merk ik dat de rust in de buitenwereld nog niets zegt over de rust in mij. De zomer werkt voor mij als een vergrootglas. Niet alleen van innerlijke rust, maar minstens zo vaak van innerlijke onrust.
Vrijheid aan de buitenkant is niet automatisch vrijheid van binnen
Ik werk inmiddels al bijna vijf jaar niet meer. Alleen dat gegeven zorgt soms nog voor verbaasde blikken. Geen baan, geen inkomsten, geen vaste agenda, geen vergaderingen, geen deadlines en geen strak omlijnd toekomstplan. Ik leef vanuit vrijheid, beweging en vertrouwen. Mijn rugzak staat vaker klaar dan mijn kalender open. Ik trek de natuur in, leef eenvoudig en geef mijn dagen grotendeels vorm op gevoel. Jaren geleden dacht ik ergens dat dit automatisch de sleutel tot rust zou zijn. Als werk en verplichtingen wegvallen, dan volgt ontspanning vanzelf. Tenminste, dat was de aanname.
Inmiddels weet ik dat het niet zo werkt. Vrijheid aan de buitenkant betekent niet automatisch vrijheid aan de binnenkant. Dat besef kwam niet in รฉรฉn groot moment binnenvallen. Het sloop langzaam mijn bewustzijn binnen. Juist op dagen waarop letterlijk niets hoefde, merkte ik soms onrust in mezelf. Dan werd ik wakker zonder plan, zonder afspraken en zonder druk van buitenaf. Alles lag open. En toch voelde ik spanning. Een subtiele onrust. Een stem die zei dat ik iets moest doen met deze dag. Iets beleven. Iets creรซren. Er iets van maken.
Dat fascineert me nog steeds.
De oude motor draait soms nog gewoon
Ik heb de ratrace verlaten, maar dat betekent niet dat alle oude patronen direct verdwenen zijn. Sommige zitten dieper dan ik jarenlang heb beseft. Haast zit namelijk niet alleen in een volle agenda of in werkdruk. Haast kan ook in je systeem gaan wonen. In de manier waarop je hebt geleerd om jezelf waarde te geven. In het idee dat stilstand verlies is en beweging gelijkstaat aan leven.
Jarenlang stond ik aan. Altijd vooruit. Altijd bezig en altijd gericht op de volgende stap. Mijn lichaam trok uiteindelijk keihard aan de noodrem. Eerst subtiel, later onmiskenbaar. Mijn burn-out was geen ongeluk. Het was een boodschap. Een harde, maar noodzakelijke wake-up call. Sindsdien leef ik fundamenteel anders. Zachter ook. Bewuster. Ik voel beter wanneer ik forceer en wanneer ik stroom. Toch merk ik dat die oude motor soms nog aanslaat. Zelfs nu. Zelfs in een vrij leven.
Laat me een voorbeeld geven. Ik sta ergens hoog in de Pyreneeรซn. Rugzak op, uitzicht tot aan de horizon, alleen het geluid van wind en mijn eigen ademhaling. Letterlijk alles ademt ruimte. En toch kan mijn hoofd ineens bezig zijn met morgen. Met verder. Met wat hierna komt. En met wat ik nog wil doen, lopen of beleven.
Dan moet ik vaak glimlachen. Ook dat ben ik.
De zomer liegt niet
Wat ik bijzonder vind aan de zomer, is dat dit seizoen weinig verhult. In de winter trek je makkelijker naar binnen. De lente brengt energie en nieuwe beweging. Maar de zomer legt bloot. De zomer is als een vergrootglas. Door het licht. Door de traagheid. Maar ook door de ruimte die ontstaat.
Als het om je heen stiller wordt, hoor je beter wat er in jezelf leeft.
Dat maakt de zomer voor mij zo interessant. Hij laat genadeloos eerlijk zien hoe het werkelijk met me gaat. Als ik innerlijk rustig ben, wordt dat voelbaar verdiept. Maar als er spanning, haast of onrust in mij zit, dan wordt ook dat glashelder zichtbaar.
Vroeger zou ik dat lastig hebben gevonden. Dan wilde ik onrust oplossen, fixen of wegdrukken. Tegenwoordig kijk ik er anders naar. Ik zie onrust als informatie. Niet als vijand, maar als boodschapper. Het vertelt me iets over wat ik onderweg ben kwijtgeraakt van wat werkelijk belangrijk is. Want meestal gaat onrust niet over te weinig tijd. Het gaat over verlies van aanwezigheid.
Zelfs vrijheid kan een vorm van moeten worden
Dat blijft misschien wel de grootste paradox. Zelfs vrijheid kan ongemerkt een vorm van moeten worden. Dat klinkt tegenstrijdig, maar ik herken het wel degelijk. Ook avontuur kan een project worden. Ook een vrij leven kan gevuld raken met subtiele verwachtingen.
Dan ontstaat er een soort innerlijke prestatiedrang. Haal alles uit de dag. Beleef genoeg. Groei genoeg. Leef maximaal. Zelfs persoonlijke ontwikkeling kan dan een verkapte vorm van controle worden.
Dat is confronterend om te zien. En tegelijk bevrijdend. Want zodra ik het opmerk, ontstaat keuze. Dan hoef ik niet mee in die beweging. Dan kan ik vertragen. Niet als truc. Niet als methode. Maar als bewuste terugkeer naar dit moment.
Rust ontstaat wanneer de innerlijke druk wegvalt
Wat ik in de afgelopen jaren steeds beter ben gaan begrijpen, is dat rust voor mij weinig te maken heeft met niets doen. Ik kan fysiek volop in beweging zijn en me diep rustig voelen. Tijdens een lange trailrun bijvoorbeeld. Urenlang onderweg door bergen, klimmend, dalend, zwetend, levend. Mijn lichaam werkt hard, maar vanbinnen kan er complete stilte zijn. Andersom kan ook. Ik kan op een stoel zitten met een kop koffie in mijn hand en innerlijk volledig onrustig zijn.
Dat verschil is essentieel.
Rust ontstaat voor mij wanneer de innerlijke druk wegvalt. Wanneer ik niet bezig ben met beter, sneller of verder. Wanneer ik nergens anders hoef te zijn dan hier. Dat klinkt simpel. Dat is het vaak niet. Aanwezig zijn vraagt misschien wel meer moed dan doorgaan.
De zomer als vergrootglas en spiegel
Misschien is dat uiteindelijk wat de zomer me ieder jaar opnieuw laat zien. Niet hoe goed ik kan ontspannen, maar hoe eerlijk ik naar mezelf durf te kijken. Waar zit nog spanning? Waar zit nog haast? En waar jaag ik mezelf nog op zonder dat iemand anders daarom vraagt? En tegelijk zie ik ook iets anders. Ik zie hoeveel er al veranderd is. Ik herken mijn patronen sneller. Maar ook hoe ik er minder tegen hoef te vechten. Ik ben milder geworden in het kijken naar mezelf. Dat voelt als groei.
Niet omdat onrust verdwenen is. Die hoort bij mens-zijn. Maar wel omdat onrust me steeds minder regeert. En misschien is dat wel echte vrijheid. Niet een leven zonder onrust, zonder twijfel of zonder oude patronen. Maar een leven waarin je ze ziet, erkent en niet automatisch volgt.
Terwijl de avond verder valt en de warmte langzaam uit de stenen trekt, voel ik het opnieuw. Rust is geen bestemming waar ik ooit definitief aankom. Het is een voortdurende terugkeer. Een herinnering. Een keuze.
Steeds opnieuw. Hier. Nu. In dit moment.