Een dans met de tijd

Ik sta aan de vooravond van iets groots. Iets wat me wakker houdt en tegelijk laat dromen. Een dans met de tijd. Naar het einde van augustus, als de wind goed staat, ga ik een poging doen om de Fastest Known Time (FKT) op de Camino Francés te verbeteren. In self-supported stijl. Volledig op eigen kracht. Geen crew. Geen vooraf geplande hulp. Alleen ik, de weg en wat het pad me onderweg wil geven.

De roep van een oude weg

De Camino Francés. Wie hem kent, vergeet hem nooit. Zo heb ik me laten vertellen. Deze pelgrimsroute is een levende legende. Al sinds de 9e eeuw banen pelgrims zich vanuit Saint-Jean-Pied-de-Port een weg door bergen, dorpen, hitte en regen, richting de kathedraal van Santiago de Compostella. Ruim 780 kilometer van stof, zweet, gebed, verhalen, blaren en hoop. Het is geen pad dat je simpelweg loopt. Het is een pad dat je ondergaat, dat je leert kennen zoals je een geliefde leert kennen. Met alle pracht en alle pijn.

De lat ligt hoog

Ik wil sneller zijn dan ooit tevoren in mijn categorie. Het huidige self-supported record staat op 8 dagen, 9 uur, 16 minuten en 12 seconden. Ik wil daaronder duiken. Elke stap dragen. De nachten zelf regelen. Elke slok water onderweg vinden. Mijn rugzak licht, mijn overtuiging zwaar. Mijn lijf mag moe worden, mijn geest blijft ‘wakker’. Ik weet wat het vraagt en ik weet wat het geeft.

Geboren uit de del Norte

In april liep ik de Camino del Norte als onderdeel van mijn Quest naar ‘het einde van de wereld’. Alleen, met alles op mijn rug. Van Irún naar Santiago. Meer dan 820 kilometer door bergen, over rotsige kusten, onder brandende zon en romantische zonsondergangen. In 10 dagen, 22 uur, 36 minuten en 29 seconden zette ik daar een nieuw self-supported record neer. Ik sliep onder de sterren, in hostels en hotelkamers. Kocht mijn eten onderweg. Droeg mijn eigen shelter, voeding, kleding, dromen. Die tocht heeft me gevormd. Hij was rauw, eerlijk, vermoeiend en groots. Episch. En hij heeft me, zonder het toen te weten, voorbereid op dit nieuwe hoofdstuk.

Self-supported: puur, autonoom en eerlijk

De Camino Francés is geen gewone route. Het is erfgoed, spirituele snelweg en fysieke beproeving ineen. Ik kies voor de zelfvoorzienende stijl omdat die me dwingt tot puurheid en het meest past bij wie ik ben. Ik moet alles zelf dragen, regelen, vinden. Geen shortcuts, geen verborgen hulp, geen supportteam dat met koffie klaarstaat. Alleen wat de weg zelf biedt. En dat is voor mij precies genoeg.

Self-supported is niet alleen een stijl. Het is een filosofie van autonomie, avontuur, eerlijkheid en innerlijke kracht.

Geert van Nispen

Ik weet wat het is om dagenlang te lopen op het randje van uitputting. Om te luisteren naar je lijf als het fluistert dat het tijd is om te stoppen en toch verder te gaan. Niet omdat ik wil winnen, maar omdat ik wil voelen. Omdat ergens diep vanbinnen iets in mij zegt: dit is wie je bent. Een loper. Een zoeker. Iemand die grenzen verlegt. Niet om een naam op een lijst te krijgen, maar om de stem van het hart luider te horen.

Volledige openheid

Deze poging wordt volledig live gevolgd via GPS. Alles wordt getraceerd, gelogd, geverifieerd volgens de officiële richtlijnen van FastestKnownTime.com. Niet alleen omdat het moet, maar omdat ik geloof in transparantie. Wat ik doe, doe ik open. Wat ik beweer, onderbouw ik. En wat ik meemaak, deel ik. Rauw, puur, open, ongefilterd.

Het moment nadert

De exacte startdatum laat ik binnenkort weten. Tot die tijd train ik in de Toscaans-Emiliaanse Apennijnen, Italië. Droom ik. Sluip ik langzaam richting het moment waarop de eerste stap valt in Saint-Jean-Pied-de-Port. De rest volgt vanzelf. Want ik weet inmiddels: als ik één stap zet, dan volgt de tweede. En zo begint elk avontuur. Niet met zekerheid, maar met vertrouwen.

Jij bent welkom

Je bent welkom om mee te leven. Om mijn sporen te volgen, al is het digitaal. Om te zien hoe snelheid en stilte samen kunnen gaan. Hoe kwetsbaarheid geen zwakte is, maar kracht. En hoe een eeuwenoude weg opnieuw tot leven komt als je haar berent met alles wat je hebt en niets meer dan dat.

Dit is geen race tegen anderen. Dit is een dans met de tijd. En die tijd danst mee in een vast, onverbiddelijk, ritme.

^{foto’s: pexels/ Tomás Montes – Rab}