Een jaar geleden ren ik samen met Marcel over de N70 in Berg en Dal. Het is vroeg in de ochtend en de bossen liggen er stil bij. Mistflarden hangen tussen de bomen terwijl onze voetstappen ritmisch over de heuvelachtige paden gaan. We nemen een podcast op voor Energiebazen en praten ondertussen over energie. Niet alleen over zonnepanelen, energie voor de toekomst of techniek, maar juist over menselijke energie. Over vrijheid voelen. Over buiten zijn en over bewegen. Maar ook over hoe belangrijk het is om af en toe afstand te nemen van de drukte en weer te voelen waar je echt van oplaadt.
Tijdens het lopen merk ik hoe makkelijk het gesprek ontstaat. Misschien juist omdat we bewegen. Een trailrun haalt altijd iets open bij mij. Gedachten beginnen vanzelf te stromen wanneer mijn lijf in beweging komt. Geen vergadertafel, geen schermen, geen haast. Alleen het pad voor ons, de frisse lucht en de ruimte om hardop na te denken over het leven.
We praten over batterijen opladen. Over hoe veel mensen zichzelf langzaam leegtrekken zonder het door te hebben. Over het belang van herstellen, vertragen en opnieuw verbinding maken met de dingen die werkelijk energie geven. Ik voel tijdens dat gesprek al dat het eigenlijk over veel meer gaat dan hardlopen of techniek. Het gaat over leven. Over keuzes maken die passen bij wie je werkelijk bent.
Energie voor de toekomst in Andalusië
Deze week komt alles op een bijzondere manier samen hier in Andalusië. Bij Finca sin fronteras, een plek waar de zon bijna altijd aanwezig is. Meer dan 300 dagen per jaar licht, warmte en blauwe luchten. Een plek waar ik steeds opnieuw voel hoe krachtig eenvoud eigenlijk kan zijn. Hier draait het leven meer op ritme, natuur en aandacht. Zodra ik hier ben merk ik hoe mijn hoofd rustiger wordt en mijn lijf ontspant.
Alleen sta ik deze keer niet met hardloopschoenen op een bergpad. Geen trailvest op mijn rug en geen sporthorloge dat mijn aandacht vraagt. Deze week sta ik samen met Marcel op de daken van de finca. Twee dagen bouwen we aan iets dat groter voelt dan alleen techniek. We plaatsen zonnepanelen, trekken kabels, sluiten omvormers aan en installeren een thuisbatterij waarmee energie opgeslagen wordt voor later.
De zon brandt stevig op onze huid terwijl we werken. Gereedschap ligt verspreid over het dak en af en toe zoeken we even de schaduw op om water te drinken en uit te kijken over de bergen in Axarquía. Dat uitzicht blijft indrukwekkend. Oude olijfbomen, ruige bergwanden en kleine witte huizen en dorpjes die verspreid in het landschap liggen. Alles ademt hier ruimte.
Van opladen naar opslaan
Terwijl we bezig zijn realiseer ik me ineens hoe bijzonder dit moment eigenlijk is. Een jaar geleden praten we hardlopend over het opladen van je batterij en nu slaan we letterlijk energie op voor de toekomst. Dat besef raakt me.
Misschien omdat het ergens symbool staat voor mijn eigen reis van de afgelopen jaren. Ik weet inmiddels hoe het voelt om volledig leeg te zijn. Om te lang door te gaan terwijl ergens diep vanbinnen de batterij allang aangeeft dat het genoeg is geweest. Juist daarom voelt dit werk hier zoveel groter dan alleen zonnepanelen plaatsen. Het gaat voor mij over onafhankelijkheid. Over vrijheid creëren. Over bouwen aan een leven dat beter past bij wie je werkelijk bent.
Ik voel tijdens deze dagen dezelfde energie als tijdens een lange trailrun door de bergen. Dat gevoel van ergens volledig voor gaan. Niet eindeloos blijven nadenken of alles analyseren, maar gewoon beginnen. Stap voor stap. Meter voor meter. Vertrouwen op het proces terwijl je onderweg ontdekt wat mogelijk blijkt te zijn.
Samen bouwen aan energie voor de toekomst
Dat is precies wat ik mooi vind aan dit soort dagen. Iedereen brengt zijn eigen kwaliteiten mee. Marcel heeft bakken ervaring, technische kennis en rust. Ik hou van doen, creëren en bouwen. Juist die combinatie maakt het sterk. We vullen elkaar vanzelf aan zonder dat daar veel woorden voor nodig zijn. Alles ontstaat organisch terwijl we bezig zijn.
Ik word daar gelukkig van. Van werken aan iets echts. Geen eindeloze plannenmakerij, maar gewoon iets neerzetten waar energie in zit. Letterlijk én figuurlijk.
Aan het einde van zo’n dag ben ik moe op een goede manier. Mijn lijf voelt zwaar van het werken in de zon, maar tegelijkertijd zit mijn hoofd vol nieuwe energie. Dat gevoel herken ik van het buitenspelen in de bergen. Na uren trailrunnen ontstaat er ruimte in mijn hoofd. Gedachten vertragen. Ruis verdwijnt. Alles wordt eenvoudiger. Alsof het leven zichzelf weer terugbrengt naar de essentie.
De dagen op de finca voelen precies zo.
Vrijheid voelen
Terwijl de installatie steeds meer vorm krijgt en de eerste energie gebruikt en opgeslagen wordt, groeit ook het besef hoe mooi het eigenlijk is dat passie, avontuur en vakmanschap elkaar zo kunnen versterken. Want uiteindelijk gaat het voor mij nooit alleen over techniek. Net zoals trailrunning voor mij nooit alleen over hardlopen gaat. Het gaat over vrijheid voelen. Over ontdekken waar energie stroomt. Over leven op een manier die klopt.
Ik merk dat steeds meer mensen verlangen naar eenvoud. Naar minder afhankelijkheid. Minder ruis. Minder moeten. Misschien juist omdat de wereld steeds sneller voelt. Hier in Andalusië ervaar ik het tegenovergestelde. Hier bepaalt de zon het ritme. En hier voel ik hoe bijzonder het is om letterlijk gebruik te maken van wat de natuur iedere dag geeft. Zonlicht dat opgeslagen wordt zodat het later opnieuw gebruikt kan worden. Het blijft ergens magisch voelen.
Wanneer we uiteindelijk de installatie opstarten en alles begint te draaien kijken Marcel en ik elkaar even aan. Moe, stoffig en bezweet, maar vooral trots. Trots op wat we samen hebben gebouwd. Ik voel dankbaarheid. Niet alleen voor het resultaat, maar vooral voor het proces ernaartoe. Voor de gesprekken onderweg. Voor het samenwerken. Maar ook voor het buiten zijn en voor het bouwen aan iets dat klopt.
Samen energie geven én krijgen
Dat zijn voor mij uiteindelijk de mooiste momenten. Niet alleen het eindresultaat, maar juist de weg ernaartoe. De zon zakt langzaam achter de bergen terwijl de warmte van de dag nog in de stenen hangt. Ik kijk naar het dak, naar de zonnepanelen die glanzen in het laatste licht en moet glimlachen.
Van hardlopend de batterij opladen naar letterlijk energie opslaan voor de toekomst. Hoe mooi is dat.
En misschien is dat uiteindelijk wel precies waar het leven voor mij steeds opnieuw over gaat. Blijven bewegen. Blijven bouwen en blijven groeien. Niet wachten tot alles perfect is, maar gewoon beginnen.
Energie geven én krijgen.