Het bergmassief, de Pyreneeën: de imposante bergketen op de grens van Frankrijk en Spanje. Het ligt er al. Onverschillig. Stil. Rauw. Straks sta ik weer aan de rand van de Atlantische Oceaan. Het zoute water spat tegen de rotsen, meeuwen krijsen boven mijn hoofd. Mijn schoenen zijn nog schoon, mijn pack licht, mijn hoofd vol verwachting. Voor me rijst een grillige muur van steen, gras en lucht op: de Pyreneeën. Een bergketen die zich uitstrekt van zee tot zee, van west naar oost, van Atlantisch naar mediterraan. Hier begint mijn Pyrenean Triple Crown Adventure. En hier begint opnieuw dat wat ik fastpacking noem. Ik weet inmiddels dat dit geen reis is die je “even doet”. De Pyreneeën laten zich niet consumeren. Ze moeten worden bewogen, bevoeld, ondergaan. Dag na dag. Stap voor stap.
In beweging door een ruig landschap
Fastpacking is voor mij geen discipline met vaste regels. Het is een manier van bestaan. Vooral in de bergen. Een staat van zijn waarin bewegen centraal staat. Ik beweeg sneller dan de klassieke hiker, maar zonder de prestatiedruk van een ultrarun. Mijn dagen zijn lang, mijn tempo beheerst. Ik ren, ik hike, ik klim, ik daal. Soms uren achter elkaar zonder iemand tegen te komen.
Fastpacking gaat over ritme. Over het vinden van een cadans waarin lichaam en landschap samenvallen. Over blijven bewegen, ook als het pad vaag wordt, ook als de benen zwaar aanvoelen. Niet forceren, maar ook niet stilvallen. Flow is het sleutelwoord.
Minimalisme dat ruimte schept
Hoe minder ik draag, hoe meer ik ervaar. Dat klinkt als een cliché, maar elke tocht bevestigt het opnieuw. Een lichte uitrusting betekent minder ballast, minder afleiding. Mijn aandacht verschuift van mijn running pack naar mijn omgeving. Naar de ondergrond onder mijn voeten. Naar het licht dat verandert gedurende de dag. En naar de geur van nat gras na een onweersbui.
Ik kies bewust voor een running pack zoals de Rab Veil XP 20L of 30L, waarbij die laatste tot maximaal 25 liter wordt gevuld. Geen overbodige liters, geen zware heupbanden, geen loshangende riemen. Het pack sluit aan als een tweede huid. Het beweegt mee over smalle kammen, door steile afdalingen en over oneffen puinhellingen. Ik voel me wendbaar, alert, aanwezig.
Minimalisme is voor mij geen esthetisch streven, maar een functionele keuze. Alles wat ik meedraag, moet bijdragen aan veiligheid, autonomie en bewegingsvrijheid.
Lichtgewicht, maar nooit lichtzinnig
De Pyreneeën zijn grillig. Zelfs in de zomer. Ik heb hier zon gezien die brandde op kale rotsplaten, maar ook mist die het zicht tot enkele meters beperkte. Ik heb hitte gedragen in valleien en kou geleden op winderige cols, soms binnen dezelfde dag. Fastpacking betekent voor mij daarom: altijd warm en droog kunnen blijven. Niet omdat het comfortabel is, maar omdat het noodzakelijk is. Onderkoeling ontstaat niet alleen in de winter. Een nat lichaam, wind op hoogte en vermoeidheid vormen een gevaarlijke combinatie. Mijn keuzes zijn altijd een balans tussen gewicht en veiligheid. Ik ken mijn materiaal, ik ken mijn grenzen, en ik weet wanneer ik moet aanpassen.
Wat er in mijn pack zit
Mijn pack is compact, weegt hooguit zes kilo, maar is volledig. Alles wat erin zit, heb ik nodig om maandenlang zelfstandig mijzelf door de bergen te verplaatsen.
Ik draag een ultralichte Ridge Raider Bivi van Rab als beschutting: geen luxe, maar betrouwbare bescherming tegen weer en wind. Voor de nacht neem ik een lichtgewicht slaapsysteem mee, de Mythic Ultra 120 Modular met Ultrasphere 4.5 Sleep Mat, perfect afgestemd op koele zomernachten op hoogte. Mijn kleding is beperkt, maar zorgvuldig gekozen voor trailrunning. Als extra lagen voor onderweg neem ik een isolerende base layer, windstopper en een water- en winddicht running jacket mee. Ze bieden warmte en bescherming wanneer het weer omslaat, zonder me te belasten. Alles compact, functioneel en klaar om dag na dag licht en vrij te blijven bewegen.
Mijn voeding is compact en calorierijk. Eten als pure brandstof. Water draag ik in soft flasks en vul ik onderweg aan uit bergbeken, mijn levenslijn. Geen water, geen leven.
Navigatie bestaat uit meer dan technologie alleen. Mijn horloge, digitale kaarten en GPX-routes ondersteunen me, maar mijn belangrijkste instrument blijft mijn eigen oriëntatie. Voor noodgevallen draag ik een EHBO kit, een hoofdlamp, nood bivi en telefoon. Niet om risico’s te zoeken, maar om ermee om te kunnen gaan.
Voorbereiding: het stille fundament
Het echte werk begint lang voordat ik een stap in de bergen zet. Thuis, aan tafel, met kaarten op mijn laptop. Ik bestudeer hoogtelijnen, lees het landschap, denk in scenario’s. Wat als het weer omslaat? Wat als mijn lichaam protesteert? Waar kan ik afdalen, waar kan ik schuilen?
Fysiek train ik niet alleen op snelheid of afstand, maar op duurzaamheid en vermogen. Meerdere lange dagen achter elkaar. Lopen met vermoeidheid. Functioneren met minder slaap. Mentaal bereid ik me voor op onzekerheid. Op het loslaten van controle.
Timmer ik daarmee alles dicht? Zeker niet. Ik leef een avontuurlijk leven en juist daar hoort bij dat ik ruimte laat voor het onbekende. Voor het onverwachte. Voor situaties die zich pas onderweg ontvouwen. Voorbereiding is voor mij geen poging om het avontuur te temmen, maar om er open en weerbaar in te stappen. Hoe steviger het fundament, hoe meer vrijheid ik mezelf gun om te zijn, te reageren en het avontuur werkelijk te beleven.
Alleen met mezelf
Solo fastpacking vergroot alles. De stilte wordt luider. De verantwoordelijkheid zwaarder. Elke beslissing ligt bij mij. Er is niemand om twijfel mee te delen, niemand om fouten te maskeren. Dat vraagt scherpte. En eerlijkheid. Soms betekent dat doorgaan, soms betekent dat omkeren. De bergen hebben geen oordeel, maar ze zijn onverbiddelijk. Juist dat alleen-zijn maakt de ervaring intens. Ik leer luisteren. Naar het weer. Het terrein. Naar mijn lichaam en mijn hoofd.
Mentale dieptepunten
Ze komen altijd. Meestal onverwacht. Een eindeloze klim in de brandende zon. Een dag waarop regen alles doordrenkt en niets meer droog voelt. Een nacht waarin de wind aan mijn bivy rukt en slaap fragmentarisch blijft. Op zulke momenten verdwijnt elke romantiek. Fastpacking wordt dan een gesprek met mezelf. Waarom ben ik hier? Wat drijft me? Ik heb in eerdere tochten door de Pyreneeën geleerd dat deze momenten niet vermeden moeten worden. Ze zijn onderdeel van het proces. Ze dwingen tot vertraging, tot acceptatie, tot vertrouwen.
De Pyreneeën als leermeester
Deze bergen zijn geen decor. Ze zijn een actieve tegenkracht. Ik beweeg over scherpe kammen waar de wind vrij spel heeft, door valleien waar mist blijft hangen, langs sneeuwvelden die zelfs in juli respect afdwingen. Fastpacking maakt me onderdeel van dat systeem. Omdat ik licht beweeg, ben ik gevoelig voor alles wat verandert. Ik ruik het onweer voordat het losbarst. Ik zie het licht kantelen over de bergflanken terwijl ik nog een plek zoek voor de nacht.
Coast-to-coast: onderweg zijn
Van zee tot zee. Drie keer.
Mijn Pyrenean Triple Crown Adventure bestaat uit drie volledige coast-to-coast oversteken dwars door de Pyreneeën. Drie lijnen over dezelfde bergketen, elk met een eigen karakter en dynamiek. Van het zoute water van de Atlantische Oceaan naar het warme blauw van de Middellandse Zee. En steeds opnieuw terug de bergen in.
Geen rechte lijnen. Geen simpele verbinding van begin naar eind. De routes volgen logische, maar soms grillige paden: hoge kammen, afgelegen passen, diepe valleien. Elke oversteek vraagt om nieuwe keuzes en voortdurende afstemming. Wat vandaag werkt, kan morgen veranderen door weer, vermoeidheid of terrein.
Dorpen en refuges fungeren als ankerpunten, maar nooit als zekerheden. Ze bieden water, voedsel en soms beschutting, maar ik reken er nooit blind op. Openingstijden veranderen, voorraden raken op, plannen verschuiven. Zelfredzaamheid blijft leidend. Ik moet altijd kunnen aanpassen, pauzeren of afdalen op mijn eigen voorwaarden.
De essentie van fastpacking ligt hier besloten. Niet in het bereiken van de overkant, maar in het vermogen om dag na dag in beweging te blijven. Om te luisteren naar het landschap, het weer en mijn lichaam. Soms zijn de dagen vloeiend en licht, soms stroef en zwaar. Beide zijn onderdeel van het proces.
Het moment dat ik de zee bereik, is geen eindpunt maar een overgang. Het echte avontuur zit in de dagen ertussen. In het onderweg zijn. Elke dag opnieuw. In beweging. In aandacht.
Waarom fastpacking?
Omdat het me terugbrengt naar de essentie. De eenvoud. Naar aanwezigheid. Naar bewegen zonder ruis. De basis.
Deze zomer stap ik opnieuw de Pyreneeën in. Met een lichte pack, een helder plan en een open houding. De bergen liggen er al. Ik hoef er alleen maar doorheen te bewegen.
Dit is fastpacking, dit is mijn ultralichte Pyreneeën-avontuur.