Ik weet nu al hoe mijn komende weken in de vroege ochtend beginnen. Nog voordat de koffie helemaal is doorgelopen, open ik de live-tracking van de FKT-poging HexaTrek. Een klein stipje beweegt ergens door Frankrijk. Vandaag misschien nog bijna onzichtbaar tussen de groene heuvels van de Vogezen. Over een paar dagen hoog in de Alpen. Daarna door eindeloze berglandschappen, over rotsige bergkammen, langs stille bergmeren en uiteindelijk richting de Pyreneeรซn. Ik kijk naar een kaart op mijn scherm, maar in gedachten ben ik daar. Ik hoor het ritme van voetstappen op een stenig pad, voel de koelte van de vroege ochtend langzaam plaatsmaken voor de warmte van de dag en ruik nat gras, dennenbossen en stof dat door vermoeide schoenen wordt opgeworpen. Dat is de kracht van een groot avontuur. Je hoeft niet zelf te vertrekken om toch mee op reis te gaan.
Opnieuw op pad zonder zelf te vertrekken
Toen Karel Sabbe jaren geleden aan zijn recordpoging op de Pacific Crest Trail begon, gebeurde precies hetzelfde. Aanvankelijk keek ik uit nieuwsgierigheid af en toe waar hij liep. Maar ongemerkt werd dat een vast onderdeel van mijn dag. Iedere ochtend verschoof dat kleine stipje een stukje verder over de kaart en groeide mijn bewondering. Niet voor de snelheid waarmee hij liep, maar voor de eenvoud waarmee hij zijn wereld terugbracht tot รฉรฉn opdracht. Blijven bewegen. Iedere dag opnieuw.
Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Achter iedere kilometer schuilt een verhaal dat je niet terugziet op een kaart. Een nacht waarin nauwelijks is geslapen. Een klim die eindeloos lijkt. Een lichaam dat protesteert. Een onverwachte ontmoeting. Een zonsopkomst die alle vermoeidheid voor even doet vergeten. Misschien is dat wel waarom ik zulke avonturen blijf volgen. Niet omdat ik wil weten hoeveel kilometer iemand vandaag heeft gelopen, maar omdat ik me afvraag wat hij onderweg heeft beleefd.
Waar een stip op de kaart een verhaal wordt
Vandaag begint een nieuw hoofdstuk. De FKT-poging HexaTrek voert Karel dwars door Frankrijk, over ruim 3.000 kilometer kilometer aan bergpaden. Van de Vogezen naar de Jura. Door de Alpen. Langs de ruige landschappen van de Provence en de Cevennen. Uiteindelijk wachten de Pyreneeรซn, waar iedere bergpas opnieuw respect afdwingt. Wie de HexaTrek loopt, doet daar meestal vier tot vijf maanden over. Karel probeert hetzelfde in ongeveer een maand.
Toch betrap ik mezelf erop dat ik nauwelijks met die cijfers bezig ben. Misschien omdat cijfers geen verhalen vertellen. Zodra ik de kaart open, verdwijnen de kilometers naar de achtergrond. Dan zie ik geen recordpoging meer. Ik zie een mens die zich volledig overgeeft aan het ritme van de natuur. Een reiziger die niet weet wat de volgende dag zal brengen, maar erop vertrouwt dat iedere stap hem dichter bij zijn bestemming brengt.
Juist daarom kijk ik niet alleen naar de stip die over de kaart beweegt. Ik kijk ook met bewondering naar de mensen die achter die stip het avontuur iedere dag opnieuw mogelijk maken.
Dwars door het hart van Frankrijk
Ik stel me voor hoe de ochtend begint. De lucht is nog koel. De eerste passen zijn stroef, alsof het lichaam nog wakker moet worden. Langzaam komt alles op gang. De ademhaling vindt haar ritme. De benen draaien weer soepel. Vogels laten zich horen. Mistflarden trekken uit het dal omhoog en lossen op zodra de zon de berghellingen raakt.
Uren later is de wereld veranderd. De zon brandt op de rotsen. Het zweet zoekt zijn weg langs gezicht en lichaam. De schaduw van een eenzame boom wordt voor even een welkome koelte. Stap voor stap. Klim na klim. Dag na dag.
Juist daarin schuilt de schoonheid van een lange tocht. De dagen lijken op elkaar en zijn tegelijkertijd nooit hetzelfde. Iedere bocht opent een nieuw uitzicht. Iedere berg vertelt een ander verhaal. De natuur verveelt zich nooit. En degene die er middenin leeft, ontdekt langzaam ook iets nieuws over zichzelf.
De kilometers die niemand ziet
Mensen vragen weleens waarom iemand zoiets doet. Waarom zou je jezelf wekenlang blootstellen aan vermoeidheid, slecht weer, pijn en onzekerheid? Ik denk dat het antwoord helemaal niet in een record zit. Het zit in de weg ernaartoe. In de eenvoud van iedere stap. In het leven dat onderweg langzaam wordt teruggebracht tot de basis. Juist daar ontstaat de ruimte om weer te voelen wat echt belangrijk is.
De bergen laten zich niet dwingen. Ze vragen geduld. Nederigheid. Vertrouwen. Ze maken geen onderscheid tussen een wereldrecordhouder en een wandelaar die zijn eerste meerdaagse tocht maakt. Iedereen moet dezelfde klim maken. Iedereen voelt uiteindelijk dezelfde zwaarte in zijn benen.
Maar die onzichtbare kilometers worden niet alleen door Karel gemaakt. Achter iedere dag schuilt ook het werk van een toegewijde crew. Terwijl hij loopt, zorgen zij ervoor dat eten, drinken, materiaal en rust precies op het juiste moment samenkomen. Ook zij leven wekenlang in het ritme van de route. Hun avontuur ziet er anders uit, maar is niet minder intens. Misschien staan zij zelden in de schijnwerpers, maar zonder hen zou deze recordpoging eenvoudigweg niet bestaan.
Misschien is dat wel de grootste les van dit soort avonturen. Dat het leven zelden draait om snelheid. Uiteindelijk kom je alleen vooruit door de volgende stap te zetten. Meer is het niet. Minder ook niet.
De vrijheid die schuilt in eenvoud
Juist daarom spreken dit soort verhalen mij zo aan. Ze brengen het leven terug naar de essentie. Eten wanneer je honger hebt. Drinken wanneer je dorst hebt. Slapen wanneer de vermoeidheid te groot wordt. Daarna weer opstaan en verder gaan.
Onderweg verdwijnen de vragen waar we ons thuis zo druk over maken bijna vanzelf naar de achtergrond. Wat overblijft is een ongekende helderheid. De route bepaalt het ritme. De natuur bepaalt het tempo. Je hoeft alleen maar aanwezig te zijn.
Misschien is vrijheid uiteindelijk niets anders dan dat.
Het onbekende als richtingaanwijzer
Terwijl ik de komende weken de tracking van de FKT-poging HexaTrek blijf volgen, weet ik dat ik niet alleen naar Karel kijk. Ik kijk ook naar het verlangen dat ik zelf zo goed ken. Dat stille stemmetje dat telkens weer nieuwsgierig wordt naar wat er achter de volgende berg ligt. Het verlangen dat mij steeds opnieuw mijn schoenen laat aantrekken en de bergen in trekt, ook wanneer mijn verstand allerlei goede redenen verzint om thuis te blijven.
Dat verlangen laat zich niet uitleggen. Je voelt het of je voelt het niet. En als je het eenmaal hebt gevoeld, raak je het nooit meer helemaal kwijt.
Misschien raakt dit avontuur mij ook omdat ik weet hoe het voelt wanneer een droom onverwacht moet wachten. Ik heb zelf ervaren hoe een lichaam ineens iets anders kan beslissen dan je hoofd. Hoe plannen veranderen, terwijl het verlangen blijft. Misschien volg ik Karel daarom niet alleen uit bewondering, maar ook omdat ik onderweg een stukje van mijn eigen droom zie. Niet om zijn avontuur met het mijne te vergelijken, maar omdat hij mij eraan herinnert dat dromen soms geduld vragen. Het onbekende is geduldig. Het wacht, zonder verwijt, totdat jij weer klaar bent om de eerste stap te zetten.
Niet de finish, maar de eerste stap
Of Karel over een viertal weken met een nieuw record finisht, weet vandaag niemand. Misschien lukt het. Misschien ook niet. Eigenlijk doet het er nauwelijks toe. Het mooiste moment vond al plaats voordat de klok begon te lopen. Op het moment dat Karel en zijn crew besloten dat alle voorbereidingen goed genoeg waren. Dat het tijd was om los te laten, op elkaar te vertrouwen en de eerste stap te zetten. Want hoewel straks vooral Karel over de bergpaden loopt, draagt de hele ploeg dit avontuur met hem mee.
Alle grote avonturen beginnen precies zo. Niet met zekerheid. Niet met een garantie op succes. Ze beginnen met nieuwsgierigheid. Met vertrouwen. En met de moed om het onbekende tegemoet te lopen.
Misschien is dat wel de echte reden waarom ik de komende weken iedere ochtend opnieuw naar dat kleine stipje op de kaart zal kijken.
Niet om te zien hoe ver Karel is gekomen.
Maar om mezelf eraan te herinneren hoe mooi het is wanneer iemand de moed heeft om te vertrekken.