Het loopt anders. Die woorden galmen de afgelopen weken vaker door mijn hoofd dan me lief is. Bijna vijf weken zijn verstreken sinds de dag waarop voor mij alles abrupt stilvalt. Een onzichtbare tegenstander trekt in korte tijd alle stekkers eruit. Mijn lijf zegt nee terwijl mijn hoofd nog vol plannen zit. Ik zie 2026 voor me als hét jaar van vijftig ultra’s, van de Pyrenean Triple Crown, het jaar waarin ik mijn vijftigste verjaardag vier met een jaar vol avontuur. En ineens is daar alleen stilte, pijn en vermoeidheid. De zin om te rennen verdwijnt volledig en voor het eerst in lange tijd heb ik geen grip op wat er gebeurt.
Als alles ineens wegvalt
De eerste dagen voel ik vooral frustratie. Ik probeer grip te krijgen op wat er gebeurt, maar hoe harder ik trek, hoe verder alles lijkt weg te glijden. Mijn wereld krimpt plotseling van grootse plannen naar simpele handelingen. Opstaan, koffie en een klein rondje wandelen. Meer zit er niet in. Dat doet pijn. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal. Hardlopen is voor mij namelijk veel meer dan bewegen. Het is vrijheid, richting en ademruimte. Wanneer dat ineens wegvalt voelt het alsof ik een deel van mezelf kwijt ben.
Toch merk ik ergens diep vanbinnen dat blijven vechten tegen deze situatie me niets gaat brengen. Daarom besluit ik me, eerder dan gepland, terug te trekken op mijn nieuwe plek in Axarquía, in het zuiden van Spanje. Mijn finca op de berg wordt voor nu even geen trainingskamp of uitvalsbasis voor nieuwe sportieve uitdagingen, maar een plek om te landen. Een plek waar ik niets hoef te bewijzen.
Dat klinkt misschien romantisch, maar dat is het in het begin totaal niet. Ik loop rond met een lijf dat protesteert en een hoofd dat maar moeilijk accepteert dat het anders loopt. Terwijl ik uitkijk over de heuvels en bergen voel ik tegelijkertijd de schoonheid én de confrontatie. De stilte hier is prachtig, maar confronteert me tegelijkertijd met alles wat tijdelijk stilgevallen is. Want juist hier, op deze plek waarvandaan ik de volgende reeks ultra’s zou gaan aftikken en mezelf zou gaan voorbereiden op mijn grootse Pyreneeën-avontuur, moet ik nu pas op de plaats maken. Zonder einddatum. Zonder duidelijk plan. Gewoon dag voor dag.
Een ander soort avontuur
Ik ben iemand van doelen stellen, van vooruit bewegen en van gas geven. Mijn leven draait om avontuur, groei en ontdekken wat er achter de volgende berg ligt. Nu ligt de uitdaging echter niet ergens ver weg op een onbekende trail. De uitdaging ligt hier, op mijn eigen stukje berg, in het leren vertragen en accepteren dat herstel geen rechte lijn is.
Dus begin ik klein. Ik snoei bomen en struiken, haal weg wat verstikt en geef ruimte aan wat mag groeien. Terwijl ik bezig ben op het terrein merk ik dat er langzaam iets verandert. Niet groots of spectaculairs, maar eerder een zachte verschuiving van binnen. Ik ontdek vergezichten die jarenlang verborgen zaten achter wildgroei. Letterlijk, maar ook figuurlijk.
Soms sta ik stil met een snoeischaar in mijn hand en kijk ik uit over het prachtig glooiende landschap van Axarquía. Op zulke momenten voel ik ineens heel sterk dat ik niet alleen deze plek aan het openmaken ben, maar ook mezelf. Misschien is dat precies wat deze periode van me vraagt.
Van vol gas naar volledige aandacht
Eerlijk is eerlijk: ik leef vaak vol gas. Alles of niets. Volledige overgave. Dat brengt me prachtige avonturen, intense ervaringen en onvergetelijke momenten. Tegelijkertijd vraagt het ook iets van mijn lijf en geest. Misschien zelfs meer dan ik altijd wil toegeven.
De afgelopen weken komen de pijntjes en klachten in golven. Sommige verdwijnen weer terwijl andere hardnekkig blijven hangen. Het voelt alsof mijn lichaam eindelijk woorden geeft aan iets wat ik diep vanbinnen allang weet: ik kan niet blijven doorgaan alsof ik onverwoestbaar ben.
Dat besef raakt me harder dan ik had verwacht. Het brengt me terug naar jaren geleden. Naar toen ik niet luisterde. Met alle gevolgen van dien. Nu luister ik wel. Met tegenzin, maar ik luister. Ineens moet ik nadenken over keuzes die ik helemaal niet wil maken. Geen vijftig ultra’s in 2026. Geen Pyrenean Triple Crown. Niet maandenlang leven vanuit een rugzak terwijl ik berg na berg oversteek.
Wanneer ik daaraan denk voel ik verdriet. Echt verdriet. Niet omdat die prestaties op zichzelf zo belangrijk zijn, maar omdat ze verbonden zijn aan vrijheid, dromen en het gevoel volledig te leven.
Toch merk ik tegelijkertijd iets anders. Iets wat langzaam groeit terwijl ik hier op de berg bezig ben. Mijn avontuurlijke leven verdwijnt namelijk niet omdat ik tijdelijk niet kan rennen. Het krijgt alleen een andere vorm.
Het avontuur blijft
Ik beleef avontuur nu in kleine dingen. In het ontdekken van vergeten terrassen op mijn terrein. In het volgen van geitenpaadjes rondom de finca en het langzaam weer tot leven brengen van een prachtige Spaanse woning. Mijn gesprekken met locals in kleine witte dorpjes en in zonsopkomsten die ik normaal misschien gemist had omdat ik alweer onderweg was naar de volgende uitdaging.
Mijn ritme is niet meer vol gas, maar nog wel, als altijd, met honderd procent aandacht.
Ik merk dat ik intens geniet van het werken op het land, van het bouwen aan deze plek en van simpelweg aanwezig zijn. Mijn handen worden ruw, mijn lijf vertraagt en langzaam ontstaat er weer verbinding. Niet met prestaties of doelen, maar met het leven zelf.
Dat betekent niet dat alles ineens makkelijk is. Er zijn dagen waarop ik gefrustreerd wakker word. Dagen waarop ik mijn trailschoenen zie staan en het liefst direct de bergen in wil rennen. Dagen waarop ik jaloers kijk naar lopers die zorgeloos kilometers maken. Dan voel ik de onrust weer opkomen en verlang ik naar hoe het was.
Tegelijkertijd weet ik ook dat blijven hangen in wat niet kan me nergens brengt. Daarom probeer ik iedere dag opnieuw te kijken naar wat er wél is. En dat blijkt verrassend veel te zijn.
Terug naar de tekentafel
Ik leef nog steeds mijn droomleven, alleen anders dan gepland. Misschien zelfs puurder dan ooit tevoren. Minder gestuurd door prestaties, nog meer door gevoel, intuïtie en simpelweg aanwezig zijn in het moment.
Vroeger zou ik het gevoel hebben gehad dat afwijken van het plan gelijkstaat aan falen. Alsof je verloren bent wanneer het leven een andere afslag neemt. Inmiddels weet ik dat juist daar nieuwe ruimte ontstaat. Ruimte voor andere avonturen, andere inzichten en andere verhalen.
Dus ja, ik ga terug naar de tekentafel. Niet omdat mijn dromen verdwijnen, maar omdat ze opnieuw vorm krijgen.
Ja, straks volgen er weer ultra’s, nieuwe trails en nieuwe avonturen. Alleen bepaalt het leven voorlopig het tempo. Ik weet het simpelweg niet en juist dat vind ik behoorlijk spannend.
Toch voelt het ergens ook bevrijdend. Want avontuur zit uiteindelijk niet alleen in verre trails, zware beproevingen of extreme uitdagingen. Avontuur zit in het durven meebewegen wanneer het leven plotseling een andere richting op wijst.
Terwijl de avond langzaam over de heuvels van Axarquía valt, ik uitkijk over mijn stukje berg, haar omgeving met prachtige vergezichten, hoor ik de stilte. Ineens voel ik heel helder dat ook dit bij het avontuur hoort. Misschien wel juist dit.