16 augustus 2021. De meeste dagen verdwijnen geruisloos in de tijd. Andere dagen draag je voor altijd met je mee. Deze datum staat in mijn geheugen gegrift. Niet omdat ik die dag bewust aan een groot avontuur begin of een route heb uitgestippeld. Integendeel. Ik heb geen idee wat mij te wachten staat. Toch blijkt die gewone maandag achteraf het begin van alles wat daarna volgt. Wanneer ik mijn laptop dichtklap, mijn telefoon inlever en de autosleutels afgeef, sluit ik ongemerkt een hoofdstuk af. Pas jaren later besef ik dat daar, op die gewone maandag, het verhaal begint dat uiteindelijk uitgroeit tot kiezen voor een avontuurlijk leven.
Eén jaar vrijheid
Als ik terugdenk aan die laatste werkdag, voel ik opnieuw de spanning in mijn lijf. Er is onzekerheid, want ik laat de veiligheid los die jarenlang vanzelfsprekend lijkt. Tegelijkertijd voel ik een rust die ik al lang niet meer heb ervaren. Alsof er langzaam een zware rugzak van mijn schouders glijdt. Jarenlang leef ik in een wereld van agenda’s, vergaderingen en verwachtingen. Na mijn burn-out weet ik één ding zeker: zo wil ik niet verder. Langzaam durf ik weer keuzes te maken die echt bij mij passen. Uiteindelijk geef ik mijzelf één jaar cadeau. Geen sabbatical met een strak plan, maar een jaar waarin ik opnieuw wil ontdekken wie ik ben wanneer de agenda leeg is en niemand iets van mij verwacht.
Wanneer ik het kantoor verlaat, heb ik mijn hardloopschoenen aan en ren ik naar huis. Het voelt symbolisch, al besef ik dat op dat moment nog niet. Ik ren niet weg van mijn oude leven. Ik ren vooral richting iets nieuws. Alleen weet ik nog niet wat dat nieuwe precies is.
Niet kiezen voor een avontuurlijk leven
Mensen vragen mij regelmatig wanneer ik besloot om zo avontuurlijk te gaan leven. Het antwoord verrast vaak. Dat besluit heb ik namelijk nooit bewust genomen. Op 16 augustus 2021 neem ik afscheid van mijn oude leven, niet omdat ik op zoek ben naar avontuur, maar omdat ik weer wil luisteren naar mijn gevoel. Ik verlang naar vrijheid en wil niet langer vasthouden aan een leven dat niet meer bij mij past.
Pas veel later ontdek ik dat juist die keuze alles verandert. Een wandeling groeit uit tot meerdaagse tochten. Een trailrun smaakt naar een volgende uitdaging. Zonder dat ik het plan, verschuiven mijn grenzen steeds een beetje verder. De rugzak wordt lichter terwijl mijn leven rijker wordt. Zonder het vooraf te bedenken groeit stap voor stap een leven waarin avontuur geen uitzondering meer is, maar de normaalste zaak van de wereld.
Het avontuur ontstaat onderweg
Als ik vandaag terugkijk, zie ik niet alleen de duizenden kilometers die inmiddels achter mij liggen. Ik voel opnieuw de warmte van de zon in Andalusië, hoor het knarsen van mijn schoenen op de stenige paden van de Pyreneeën en ruik de vochtige bossen tijdens mijn tocht over een deel van de Sentiero Italia. Ik denk aan de Quest Trail, waar iedere dag een ontdekkingstocht is, en aan de Camino’s die mij telkens opnieuw laten ervaren dat niet de bestemming, maar de weg ernaartoe het echte avontuur is. Natuurlijk waren er ook de dagen waarop mijn lichaam mij afremde. Blessures, teleurstellingen en avonturen die ik noodgedwongen moest afbreken. Juist die momenten hebben mij misschien wel het meeste geleerd.
Die ervaringen maken duidelijk dat een avontuurlijk leven niet bestaat uit hoogtepunten alleen. Avontuur betekent ook onzekerheid. Het betekent soms vertragen terwijl je juist vooruit wilt. Het betekent accepteren dat niet iedere droom vandaag werkelijkheid wordt. En misschien is dat wel de grootste les van de afgelopen vijf jaar. Niet alles hoeft te lukken om toch precies op de goede weg te zijn.
Vrijheid ziet er anders uit dan ik dacht
Vijf jaar geleden dacht ik dat vrijheid vooral betekende dat mijn agenda leeg zou zijn. Inmiddels weet ik dat vrijheid veel dieper gaat. Vrijheid is durven vertrouwen op jezelf, ook als je de uitkomst niet kent. Vrijheid is accepteren dat het leven zich niet laat plannen. En vrijheid is de ruimte voelen om onderweg van richting te veranderen als dat beter voelt.
Juist daardoor ontstaan de mooiste ontmoetingen. Niet alleen met andere mensen, maar ook met mijzelf. Onderweg ontdek ik dat ik veel minder nodig heb dan ik altijd dacht. Een rugzak, een paar goede schoenen en een pad dat zich langzaam voor mij ontvouwt blijken vaak meer dan genoeg te zijn.
Dankbaar voor één beslissing
Vandaag is het opnieuw 16 augustus. Terwijl ik dit schrijf, staat mijn rugzak naast mij. De etappe van vandaag zit er net op, of moet misschien nog beginnen. Ik geniet van de rust in een klein Spaans dorp, zoek de schaduw van een oude boom op of kijk alvast uit naar wat er achter de volgende bocht op mij wacht. Waar ik precies ben, doet er eigenlijk niet toe. Wat telt, is dat ik, vijf jaar na die ene beslissing, nog altijd onderweg ben.
Vijf jaar geleden denk ik dat ik mijzelf één jaar vrijheid cadeau geef. Vandaag weet ik dat die ene beslissing veel groter is geweest. Ik gaf mijzelf geen jaar vrijheid. Ik gaf mijzelf de ruimte om opnieuw te ontdekken wie ik werkelijk ben. En zonder dat ik het wist, ontstond daaruit een leven dat iedere dag opnieuw mag ontstaan.
Misschien is dat wel de mooiste ontdekking van de afgelopen vijf jaar. Kiezen voor een avontuurlijk leven begint helemaal niet met avontuur. Het begint met eerlijk zijn naar jezelf. Met de moed om een eerste stap te zetten, zonder te weten waar die eindigt. Pas achteraf ontdek je dat niet de bestemming je leven verandert, maar de beslissing om te vertrekken.
Ik hijs mijn rugzak weer op mijn schouders en zet de volgende stap. Net als vijf jaar geleden weet ik niet precies wat er achter de volgende bocht op mij wacht. En eerlijk gezegd hoeft dat ook niet.
De rest ontstaat nog steeds onderweg.