Sommige hardlooproutes zijn bedoeld om kilometers te maken. Om een schema af te werken, een training af te vinken, een getal vast te leggen. Andere routes doen iets anders. Ze vertragen je. Ze laten je kijken en brengen je terug naar de reden waarom je ooit begon met lopen. De N70 route behoort zonder twijfel tot die laatste categorie.
Elke keer wanneer ik aan deze route begin, ergens in het Rijk van Nijmegen, weet ik: dit wordt geen gedachteloos rondje. Dit wordt een gesprek. Met het landschap, met mijn lichaam en – onvermijdelijk – met mezelf. De N70 route vraagt aandacht. Wie die niet wil geven, komt zichzelf al snel tegen op een van de eerste heuvels.
Oorsprong van de N70 route
De oorsprong van de N70 route ligt niet in de hardloopsport, en ook niet in competitie of prestatie. De route werd in 1970 aangelegd ter gelegenheid van het Europees Jaar van de Natuurbescherming. In een tijd waarin vooruitgang en verstedelijking het tempo bepaalden, ontstond hier het idee om juist stil te staan bij wat behouden moest blijven. Het resultaat werd een natuurwandelroute die de mooiste, meest karakteristieke plekken van het Rijk van Nijmegen met elkaar verbindt.
Dat jaartal gaf de route zijn naam: N70. Geen afstand, geen snelheid, maar een herinnering aan het moment waarop natuur en landschap centraal werden gezet. Oorspronkelijk bedoeld voor wandelaars, groeide de route in de decennia daarna uit tot een vaste waarde voor iedereen die zich lopend door dit gebied wil verplaatsen. Wandelaars, trailrunners, hardlopers. Allemaal delen ze hetzelfde pad.
Daar waar Nederland even niet plat is
Wat meteen opvalt wanneer je de N70 route loopt, is dat Nederland hier even ophoudt plat te zijn. Acht heuvels rijgen zich aaneen als kralen aan een ketting. Geen lange, gelijkmatige beklimmingen, maar korte, venijnige stukken die je dwingen je pas aan te passen. Net wanneer je denkt dat je weer rustig kunt lopen, trekt het pad opnieuw omhoog. Het landschap dicteert hier het tempo, niet je horloge.
Je loopt door bossen die ouder aanvoelen dan de dag zelf. Paden slingeren tussen beuken en eiken, wortels steken eigenwijs boven de grond uit. Het licht valt gefilterd door het bladerdak en verandert met elk seizoen van karakter. In de zomer dempt het groen elk geluid. In de herfst knetteren de bladeren onder je voeten en de winter is er ruimte, lucht en stilte.
En dan zijn er de momenten waarop het bos zich opent. Waar je ineens zicht krijgt op de Ooijpolder, op de rivier die zich door het landschap slingert, op een horizon die verder reikt dan je verwachtte. Dat zijn de momenten waarop je automatisch langzamer gaat lopen. Niet omdat je niet meer kunt, maar omdat je wilt kijken. Omdat deze route je dat toestaat.
Hoogtemeters stapelen
De N70 route hardlopen betekent accepteren dat niet alles maakbaar is. Je kunt je nog zo goed voorbereiden, nog zo fit zijn, de heuvels blijven komen. Ze vragen kracht, maar vooral geduld. Dit is geen route voor snelle tijden. Dit is een route voor diepe ademhalingen. Voor het luisteren naar je hartslag. Voor het voelen van je benen terwijl ze doen waarvoor ze bedoeld zijn.
Onderweg passeer je plekken die een geschiedenis dragen, ook al vertellen ze die niet luid. Oude landgoederen, grenslijnen die ooit betekenis hadden, paden die al generaties lang worden gebruikt. Je loopt hier niet alleen door natuur, maar door een cultuurlandschap. Door een gebied dat gevormd is door mens én tijd, door gebruik en behoud.
De hoogtemeters stapelen zich langzaam op. Pas later, wanneer de vermoeidheid zich aandient en je benen zwaarder worden, dringt het besef door hoeveel je eigenlijk hebt geklommen. Ongeveer driehonderdvijfenzeventig meter omhoog, zeggen de cijfers. Maar cijfers zeggen weinig over hoe dat voelt. Over het moment waarop je boven komt, even stilvalt, en merkt dat je adem weer ruimte krijgt.
Een route die vraagt om aanwezigheid
Wat de N70 route bijzonder maakt, is dat hij niet vraagt om heroïek. Hij vraagt om aanwezigheid. Om het loslaten van prestatiedrang. Om meegaan met wat de route aanbiedt. Soms is dat een soepel lopend pad. Soms een steile klim die je dwingt tot wandelen. Alles hoort erbij.
In de herfst voelt de route bijna intiem. De kleuren zijn warm, het licht laag. In de lente ruikt alles naar belofte en nieuw begin. Elk seizoen legt een andere laag over dezelfde paden. En elke keer dat je hier loopt, neem je jezelf mee in een andere gemoedstoestand. De route verandert niet. Jij wel.
Voor mij is de N70 route soms een trainingsmiddel. Vaker is het een plek waar ik naartoe ga wanneer ik herinnerd wil worden aan wat lopen voor mij betekent. De eenvoud. Inspanning zonder haast. Vooruitkomen zonder doel.
Je loopt deze route niet om indruk te maken. Niet op anderen, niet online. Je loopt hem omdat sommige paden je iets leren wat geen schema je kan geven. De N70 route is geen rondje. Het is een ervaring. En elke keer dat je hem loopt, laat hij een spoor achter. Niet in het landschap, maar in jou.
Meer klimwerk en natuur in de omgeving
Wie na de N70 route nog niet uitgelopen is, merkt vanzelf dat dit landschap meer te bieden heeft dan één verhaal. Berg en Dal en zijn omgeving liggen vol met paden die uitnodigen tot afdwalen. Heuvels die namen dragen en karakter hebben. Beklimmingen die je verrassen, afdalingen die je even laten vliegen. Van de Vlierenberg tot de Mookseberg, van het stille Kraaiendal tot de open ruimte rond de St. Jansberg: dit gebied is één groot speelveld voor wie graag buiten de gebaande paden loopt. Tussen Nijmegen, Berg en Dal, Groesbeek, Plasmolen, Mook en Heumensoord ontvouwt zich een landschap waarin trailen vanzelfsprekend wordt en natuur altijd dichtbij is. Hier hoef je niet te zoeken naar routes. Je hoeft alleen maar te lopen. En te genieten.
De N70 route kun je op verschillende sites downloaden. Hier vind je een link naar de website van Staatsbosbeheer.