Run2Rome4Ronald komt mijn leven binnen via een mailtje in oktober, terwijl ik zelf in Andalusië zit. Ergens tussen mijn eigen kilometers en stilte lees ik zijn woorden. Geen gelikt plan. Geen borstklopperij. Gewoon eerlijk. Een jonge man die wil gaan hardlopen van het Ronald McDonald Huis Leiden naar Casa Ronald McDonald in Rome. Meer dan 35 kilometer per dag. Twee maanden lang. Voor zijn broertje. Voor zijn gezin. En voor een plek die tijdelijk hun thuis werd toen alles wankelde.
Ik lees zijn verhaal langzaam. Zijn broertje Levi ondergaat een stamceltransplantatie in het LUMC. David mag donor zijn. Twee maanden verblijven ze in het Ronald McDonald Huis Leiden, terwijl hun eigen huis in Breda staat.
Twee maanden leven in spanning, hoop en onzekerheid. De twee maanden waarin nabijheid alles betekent. En precies die periode wil hij nu hardlopend overbruggen. Van Leiden naar Rome. Niet om te bewijzen wat hij kan. Maar om terug te geven wat hij heeft ontvangen.
Dat raakt me. Omdat ik weet wat het is om ergens volledig voor te gaan. En ook wat het is om jezelf daarin te verliezen.
De eerste verbinding
We spreken af. Of beter gezegd, we bellen. Ik zit in Zuid-Spanje en de afstand tussen ons voelt ineens relatief. Hij in Nederland, vol plannen. Ik in het zuiden, luisterend naar de wind door de olijfbomen. Het gesprek begint voorzichtig. We tasten af. Is er een klik. Kan ik hem helpen. Heeft hij iets aan mijn ervaring. En net zo belangrijk: voelt dit zuiver. Voelt dit als iemand die echt wil leren, echt wil groeien, echt wil dragen wat hij aankondigt.
David stelt vragen. Over herstel. Over voeding. Maar ook over het indelen van zijn dagen. Over wat er gebeurt als je lijf na drie weken protesteert. Maar onder die praktische vragen hoor ik iets anders. Twijfel. Druk. Angst om te falen. De verantwoordelijkheid die hij voelt richting sponsors, richting zijn familie, richting het Ronald McDonald Huis. En ik herken het. Niet letterlijk zijn verhaal, maar wel de dynamiek van een grote missie die ineens heel persoonlijk wordt.
We praten langer dan gepland. Niet alleen over schema’s, maar over motivatie. Over waarom. Over wat hem werkelijk drijft. Ik vertel hem dat 35 kilometer per dag niet het echte vraagstuk is. Het echte vraagstuk is herhaling. Elke dag opnieuw opstaan. Ook als het regent. Ook als je slecht hebt geslapen. En ook als je hoofd zegt dat het vandaag wel een rustdag mag zijn.
De gesprekken die volgen
Vanaf dat moment ontstaat er iets moois. Hij appt me als het weer tijd is voor een belletje. En even later zitten we weer aan de lijn. Soms kort. Soms langer. Dan hoor ik wat er bij hem speelt. Een opkomende blessure. Een training die tegenvalt. De druk die hij voelt nu de vertrekdatum dichterbij komt. De hoogtemeters die in zijn hoofd gaan zitten. Zijn angsten om onderweg alleen te zijn. Zijn vragen of hij mentaal sterk genoeg is voor twee maanden achter elkaar meer dan 35 kilometer per dag.
Ik luister. Ik stel vragen terug. Niet om het moeilijker te maken, maar om hem dichter bij zichzelf te brengen. Waarom wil je dit echt, David? Wie ben jij zonder dit plan? Wat blijft er over als de kilometers wegvallen?
Soms hoor ik in zijn stem dat hij schrikt van zijn eigen eerlijkheid. Dat is goed. Dat betekent dat hij dieper graaft dan de oppervlakte.
Ronald McDonald Huis als beginpunt
Ik stel me voor hoe hij straks vertrekt bij het Ronald McDonald Huis Leiden. De plek waar zijn gezin twee maanden mocht landen in een periode waarin alles wankelde. Dat is geen symbolische startlijn. Dat is geladen grond. Daar liggen herinneringen. Daar zit emotie.
Run2Rome4Ronald is voor mij geen heroïsche tocht. Het is een jonge man die verantwoordelijkheid voelt. Die iets terug wil doen. Die bereid is daarvoor pijn en ongemak te dragen.
En ergens raakt het ook iets in mij. Omdat ik weet hoe het voelt om na een periode van zoeken een pad te kiezen dat klopt. Omdat ik weet dat echte groei niet zit in de kilometers, maar in wie je wordt onderweg.
De dynamiek tussen ons
Wat ik mooi vind aan onze gesprekken is dat het geen eenrichtingsverkeer is. Hij komt met zijn vragen. Met wat er bij hem speelt. Met de druk die hij zichzelf soms oplegt. En ik spiegel. Soms zacht. Soms direct. Ik herken zijn neiging om vol gas te gaan. Alles of niets. Ik ken die energie. Het is dezelfde kracht die je ver brengt, maar ook dezelfde kracht die je kan breken als je niet doseert.
Ik vertel hem dat vertragen geen zwakte is. Dat luisteren naar je lijf geen opgeven is. Dat rust onderdeel is van vooruitgang. Hij hoort het. En soms moet hij het nog een keer horen. Dat is oké. Groei is geen rechte lijn.
Onze dynamiek zit in vertrouwen. Hij mag alles neerleggen. Ook de twijfel. Misschien juist de twijfel.
Wat ik hoop voor Run2Rome4Ronald
Ik hoop dat mensen Run2Rome4Ronald zien voor wat het is. Niet alleen een indrukwekkende afstand. Niet alleen een sportief avontuur. Maar een persoonlijk verhaal van dankbaarheid. Van een broer die iets terug wil doen voor een plek die zijn gezin heeft gedragen in een van de moeilijkste periodes van hun leven.
Ik hoop dat hij onderweg blijft luisteren. Naar zijn lijf. Naar zijn hoofd. Maar vooral naar zijn hart. Want als dat klopt, volgen de benen vanzelf.
En ik? Ik loop niet fysiek met hem mee naar Rome. Maar in de gesprekken, in de vragen, in het spiegelen en soms in het zwijgen, loop ik naast hem.
Run2Rome4Ronald is zijn pad.
En ik zie hoe hij stap voor stap groeit in de man die dit kan dragen.
Wie zich geraakt voelt door Run2Rome4Ronald, vindt zijn volledige verhaal en de mogelijkheid om bij te dragen op zijn website.