Hier in Andalusië waar de winterlucht zachter is dan in Nederland en de dagen zich openen met een licht dat bijna vloeibaar lijkt voel ik hoe elke stap me dieper in mijn voorbereiding trekt. December is hier geen einde van het jaar maar een beginpunt. Terwijl de wereld elders vertraagt loop ik in dit ruige Andalusische landschap mijn basis voor 2026 bij elkaar. Mijn time on feet in het zuiden van Spanje. Het fundament dat ik nodig heb om straks de grote avonturen te dragen bouw ik hier in stilte met mijn voeten op de aarde en mijn blik steeds weer vooruit.
Hier om tijd te maken
De deur van mijn verblijf gaat open en meteen ruik ik de ochtend. Een mengeling van vochtige aarde, koele rotsen en wilde tijm die bijna onzichtbaar tussen de struiken groeit. De lucht prikkelt zacht op mijn huid, net fris genoeg om mijn lichaam wakker te schudden. Geen haast, geen publiek, alleen het ritme van mijn adem en de wetenschap dat ik hier ben om tijd te maken. Tijd om te bewegen, tijd om aanwezig te zijn, om te groeien. Mijn time on feet.
De winter als bondgenoot
De winter in Andalusië voelt niet als stilstand maar als een uitgestoken hand. De zachte temperatuur nodigt me uit om langer onderweg te zijn en het landschap geeft me elke dag opnieuw de ruimte om mezelf tegen te komen. Terwijl ik het eerste pad oploop hoor ik het graffel verschuiven onder mijn schoenen. De heuvels liggen als golvende lijnen om mij heen en elke bocht opent zich als een nieuw hoofdstuk.
Dit seizoen is voor mij een fase van bouwen. Geen spectaculaire trainingspieken, geen uitersten, geen heroïek. Het is de periode waarin ik laag op laag leg. Niet zichtbaar van buiten, maar onmisbaar van binnen. Elk uur dat ik buiten ben voelt als een investering. Elk moment waarop ik blijf lopen terwijl er geen doel lijkt te zijn behalve het lopen zelf maakt me sterker. Deze winterperiode doet iets met me. Hij dwingt me om eerlijk te zijn. Om te voelen wat werkt en wat nog ruimte vraagt. Om te erkennen dat het fundament voor een groot avontuur nooit ontstaat in de hoogtepunten maar juist in die gelijkmatige stille uren waarop niemand kijkt.
Time on feet. Het langgerekte ritme van stappen
Time on feet klinkt zo simpel, bijna technisch. Maar hier in de heuvels krijgt het een diepere betekenis. Het is het langgerekte ritme van stappen dat mijn lichaam leert om economisch te bewegen. Het is het vermogen om onderweg te zijn zonder haast. En het is het trainen van de spieren die je niet voelt tijdens een korte run maar die het verschil maken als de uren zich opstapelen. En het is het kalmer worden van mijn gedachten wanneer ik al een tijd in beweging ben en er geen enkele reden meer is om iets anders te doen dan doorgaan.
Deze tijd op mijn voeten leert mij niet om sneller te worden maar om langer te kunnen dragen. Niet om krachtiger te zijn op korte stukken maar om stabiel te blijven op lange trajecten. Het is training voor de diepe lagen van de geest waar doorzettingsvermogen woont zonder dat je het hoeft af te dwingen. Het is de vaardigheid om ongemak te omarmen zonder het te veroordelen. Hier in Andalusië merk ik hoe ik steeds meer kan vertrouwen op een lichaam dat zichzelf kent. Een lichaam dat begrijpt wat uren doen, wat heuvels doen, wat warmte en kou doen. Een lichaam dat me niet verrast maar begeleidt.
De heuvels als leermeester
Als ik klim, ruik ik de warme geur van rotsen die langzaam door de zon worden opgewarmd. Even later hoor ik het zachte geritsel van een steenmarter, die voor de tijd van het jaar te vroeg wakker is. Ik voel hoe het pad onder mijn voeten verandert van stevig zand naar losse stenen. Alles vraagt hier aandacht. Geen van de paden is vanzelfsprekend. De heuvels dwingen me om bewust te blijven, om nauwkeurig te lopen, om mijn adem mee te nemen als een metgezel in plaats van een strijd.
Sommige stukken zijn steil en schakelen mijn tempo automatisch terug. Andere delen openen zich plotseling waardoor ik vrij kan zweven over het pad. Het tempo wisselt, het landschap beweegt en ik beweeg mee. Terwijl de kilometers onder mij vandaan glijden voel ik hoe elke bocht mij iets geeft dat ik straks nodig zal hebben. Hier leer ik vertrouwen op mijn voeten, mijn instinct, mijn cadans. Hier leer ik dat elke heuvel een verhaal vertelt en dat ik dat verhaal moet respecteren om het pad goed te kunnen volgen.
Wanneer ik een top bereik en de wind mij tegemoet komt proef ik de droogte in de lucht en zie ik hoe de horizon zich uitrolt als een groot canvas. De bergen in de verte tekenen zich af in blauwtinten die steeds lichter worden. Ik voel hoe mijn borstkas opent, alsof er iets in mij meer ruimte krijgt. Dit zijn de momenten die niet meetbaar zijn maar wel voelbaar tot in de kleinste vezels van mijn lijf.
De mentale lagen
Lange tijd onderweg zijn, dat is oefenen in terugkeren naar jezelf. De eerste kilometers zijn voor mijn lichaam. Ik voel hoe spieren opwarmen, hoe mijn adem zijn plek vindt en hoe mijn hoofd nog te vol is met plannen, verwachtingen en lijstjes. Maar na een uur gebeurt er iets anders. De ruis zakt weg. Mijn gedachten worden breder, minder dwingend. Alsof het landschap ze lucht geeft.
In deze staat ontdek ik telkens weer dat mijn grenzen niet hard zijn maar flexibel. Dat ik meer kan dan ik geneigd ben te geloven en dat de weg naar die grotere avonturen van 2026 niet begint bij spectaculaire prestaties maar bij het vermogen om aanwezig te blijven, om door te gaan, te vertrouwen.
Voorbereiding op een jaar dat roept
Volgend jaar wacht een reeks van uitdagingen waarin elke stap zal tellen. Lange dagen in ongerepte gebieden, hoogtemeters die diep in mijn benen zullen snijden, omstandigheden die ik niet kan voorspellen. Als ik hier over de heuvels beweeg voel ik dat ik me niet alleen lichamelijk voorbereid maar vooral ook mentaal. Hier is waar mijn vertrouwen groeit. Hier is waar mijn fundament hard wordt zonder stijf te worden.
Ik loop niet om nu te presteren maar om straks te kunnen dragen. De uren hier worden geen medailles, geen grafieken, geen getallen. Ze worden herinneringen in mijn spieren en rust in mijn hoofd. De basis waarop ik kan bouwen wanneer de omstandigheden straks ruwer zijn dan deze winterlucht.
Aan het einde van de dag
Wanneer de zon zakt en het landschap zijn kleuren terugneemt voel ik hoe mijn lichaam moe wordt op de manier die je alleen krijgt van echte beweging. Mijn voeten herinneren zich elke steen, elke bocht, elke klim. Mijn hoofd voelt ruim en schoon. Ik ben een stukje dichter bij het jaar dat op mij wacht. Niet door iets groots maar door iets eenvoudigs. Door aanwezig te zijn, te bewegen, te voelen.
Deze winter is mijn fundament. Hier leer ik wat belangrijk wordt. Hier maak ik de tijd die later het verschil zal maken. Mijn time on feet is geen opdracht maar een reis, een stille voortdurende reis die me elke dag een fractie sterker maakt.
En terwijl Andalusië in de avond schemert weet ik dat ik precies doe wat ik nu moet doen. Ik leg de basis voor wat komt, stap na stap, in dit landschap dat me elke dag opnieuw vormt.