De ochtend is fris. Mijn tent staat op een heuvel, verscholen tussen de bomen aan de rand van de camping, mijn vertrouwde uitvalsbasis hoog in de Toscaans-Emiliaanse Apennijnen. Hier, vlakbij Passo della Futa, word ik wakker met het geluid van ritselende bladeren en zingende lijsters. Dit is mijn thuis in Italië. Geen stenen huis, geen vaste grond. Alleen mijn tent, rugzak en de wetenschap dat ik precies ben waar ik moet zijn. De perfecte plek voor mijn trailrunning avontuur als voorbereiding op wat komen gaat; mijn dans met de tijd.
Thuis in de Apennijnen
De zon klimt langzaam boven de heuvels uit terwijl ik mijn veters strik. De bepakking ligt al klaar. Vandaag wordt weer een dag van hoogtemeters, van zweet, van grenzen verleggen. Hier, op deze eeuwenoude paden, bereid ik me voor op mijn dans met de tijd: mijn Fastest Known Time poging op de Camino Francés. Maar eerst deze bergen, deze bossen. Eerst deze Toscaans-Emiliaanse Apennijnen.
Over paden vol geschiedenis
Elke stap over deze paden draagt geschiedenis. De Via degli Dei slingert over de bergen en verbindt Bologna met Florence. Eeuwen geleden liepen hier Etrusken, Romeinen en Middeleeuwse pelgrims. Tijdens de Tweede Wereldoorlog lag deze regio midden op de Gotische Linie, waar hevig gevochten werd. Passo della Futa, waar ik nu mijn basiskamp heb, was een strategisch knooppunt. De sporen van die tijd voel ik nog, in de loopgraven die verscholen liggen in het bos, in de stilte bij de Duitse oorlogsbegraafplaats even verderop.
Maar nu is het mijn strijdtoneel. Geen oorlog, geen wapens. Alleen ik, de bergen en de klok die straks op nul zal staan wanneer ik start op de Camino Francés. Deze trainingsweken zijn mijn voorbereiding, mijn ritueel, mijn trailrunning avontuur. Ik eer deze paden door ze te berennen, door ze te respecteren met elke stap die ik zet.
Dansen met zwaartekracht
De klim begint al vrij snel na het verlaten van de camping. Steil, ruw, met losse stenen en boomwortels die zich als kronkelende aderen over het pad uitstrekken. Mijn benen protesteren al vroeg, de bepakking drukt zwaar op mijn schouders. Maar ik weet: deze zwaarte is nodig. Elke meter omhoog is een investering in mijn kracht, mijn vermogen. De zon brandt nu fel, zweet gutst over mijn rug. Mijn ademhaling versnelt, mijn hart bonkt.
Ik loop in een ritme dat ik ken, maar dat me ook blijft uitdagen. Soms wandel ik een steile sectie omhoog, dan weer dwing ik mezelf tot een snelle krachtige tred. Alles draait om efficiëntie, om kracht sparen en kracht geven. Bovenop de bergkam word ik beloond: eindeloze vergezichten, heuvelruggen die met elkaar lijken te dansen in de blauwe verte. Daarachter Florence, ergens. Maar ik blijf hier, in dit moment. Alles klopt.
Afzien en voldoening
De afdaling is technisch en vraagt volledige focus. Mijn voeten zoeken hun weg tussen scherpe rotsen, losse stenen, glibberige bladeren. Eén misstap is genoeg. Mijn concentratie is messcherp. Hier is geen ruimte voor twijfel. Ik voel de kracht in mijn lijf, de gretigheid in mijn gedachten. Deze trainingen zijn intens – dagen achter elkaar, soms meerdere per dag. Af en toe een rustdag waarin ik extra slaap, eet en de bergen in me opneem.
Ik train niet om de snelste te zijn, maar om de sterkste versie van mezelf te ontmoeten.
Geert van Nispen
Terug op de camping, gooi ik mijn spullen neer bij de tent. Mijn voeten bonken, mijn knieën protesteren. Maar ik voel ook een diepe tevredenheid. Dit is afzien met betekenis. Afzien dat richting geeft. Ik eet simpel: salades, pizza, brood, pasta, olijfolie. Drink veel water. Kijk naar de sterren, luister naar het geritsel in de bomen en verhalen. In de verte hoor ik een uil roepen. En in mij groeit het vertrouwen: ik ben er bijna klaar voor. Nog een paar weken.
De berg als leermeester
De Apennijnen leren me geduld. Niet elke dag is een topdag. Soms zijn mijn benen loodzwaar, soms is de motivatie ver te zoeken. Regen klettert op mijn tent, wind giert door de bomen, mist omhult het bos en ik vraag me af: waarom? Maar juist dan, juist in die momenten, groeit iets essentieels. Veerkracht. Doorzettingsvermogen. Elke training, hoe zwaar ook, brengt me dichter bij mijn doel.
En er zijn die magische ochtenden. Mist die langzaam optrekt boven het dal, zonlicht dat door de bomen filtert. Ik ren over singletracks die als slangen door het bos kronkelen. Het ritme klopt, mijn ademhaling danst met de cadans van mijn stappen. De stilte is diep, maar niet leeg. Het is de stilte van een wereld die toekijkt, die mij test en mij ontvangt.
Op weg naar de Camino
De dagen tikken weg. Mijn lichaam wordt sterker, mijn geest scherper. De rugzak voelt lichter, de passen vloeiender. Ik heb vertrouwen in wat komt, in mijn poging om de snelste tijd neer te zetten op de Camino Francés. Maar hier, in deze bergen, draait het niet alleen om snelheid. Het draait om verbinding. Met de natuur, met de geschiedenis, met mijzelf.
Dit trailrunning avontuur in de Apennijnen is meer dan voorbereiding. Het is een ode aan het leven buiten, aan een simpel bestaan. Aan het slapen onder tentdoek, het wakker worden met het geluid van de wind door de bomen, aan Italiaanse koffie in de vroege ochtend. Het is leven met de seizoenen, met de elementen. En het is precies hier, in deze bossen rond Passo della Futa, dat ik me thuis voel.
Het avontuur gaat verder
Binnenkort verlaat ik deze bergen. Mijn dans met de tijd wacht, op de Camino Francés. Maar ik neem de Apennijnen mee in mijn benen, in mijn hart. De hoogtemeters, de paden vol verhalen, de eindeloze uitzichten. Ze zijn deel van mij geworden. Dit trailrunning avontuur is geen tussenstop, geen voorbereiding alleen. Het is een hoofdstuk op zichzelf. Een intens, krachtig hoofdstuk.
In de avonden, terwijl ik in mijn tent lig, luister ik naar de nacht en weet ik: het avontuur stopt nooit. Elke stap is een begin. Iedere pas over een onbekend pad opent nieuwe deuren. En ik, ik ben onderweg. Altijd onderweg.