Sommige ideeën kondigen zich luid aan. Met vuurwerk en tromgeroffel. Andere beginnen klein. Bijna onschuldig. Een gedachte tijdens een rustige duurloop. Een zin die blijft hangen terwijl de wereld om me heen langzaam wakker wordt. Dit idee hoort bij die laatste categorie. Vijftig ultra running-avonturen in één jaar.
Een idee dat geen rust meer laat
Dit jaar word ik vijftig. Vijftig jaar leven, leren, vallen en opstaan. Vijftig zomers, winters en alles daartussenin. En ergens onderweg ontstaat het verlangen om dat moment niet alleen te markeren, maar écht te vieren. Niet met één groot hoogtepunt, maar met een jaar vol beweging, verdieping en avontuur.
Het plan wordt helder: vijftig ultralopen in één jaar. Geen vluchtige uitdaging, maar een bewuste keuze. Een cadeau aan mezelf. Vijftig kansen om onderweg te zijn. Vijftig momenten om stil te staan terwijl ik beweeg.
Waarom ultra running
Ultra running is voor mij geen sport meer. Het is een taal. Een manier om te communiceren met mezelf en met het landschap waarin ik me begeef. Waar een marathon nog te vatten is in schema’s en tijden, begint een ultra daar waar controle langzaam verdampt.
Een ultra vraagt niet om snelheid, maar om aandacht. Om luisteren. Om aanpassing. Het tempo wordt ondergeschikt aan het grotere geheel. Hoe voel ik me? Wat heeft mijn lichaam nodig? Wat vertelt het pad?
Ik loop door regen en hitte. Over asfalt en ruige trails. Door stilte en door momenten waarin alles in mij roept dat stoppen logischer is. En juist daar, in die rafelrand, gebeurt het. Gedachten worden eenvoudiger. Zorgen verliezen hun scherpte. Wat overblijft is beweging, ademhaling en de volgende stap.
Ultra running haalt het leven terug tot de essentie. De basis van ons zijn.
Wat het met me doet
Tijdens een ultra kan ik me nergens achter verschuilen. Vermoeidheid legt alles bloot. Twijfel krijgt een stem. Ongeduld ook. Maar net zo goed vreugde, verwondering en een diepe vorm van rust.
Ik leer mezelf telkens opnieuw kennen. Niet de versie die goed functioneert in comfortabele omstandigheden, maar degene die overeind blijft wanneer het schuurt. Wanneer het donker wordt. Wanneer plannen veranderen en verwachtingen moeten worden losgelaten.
Elke ultra vormt me. Niet door heroïsche momenten, maar door de opeenstapeling van kleine keuzes: blijf ik lopen of sta ik stil? Vertrouw ik op mijn ervaring of laat ik me meeslepen door twijfel? Die lessen neem ik mee het dagelijks leven in. Ik word geduldiger. Zachter. En tegelijkertijd steviger.
De eerste stappen: Andalusië
Dat dit pad klopt, voel ik al vroeg in het jaar. De eerste twee ultra’s zijn inmiddels gelopen. Twee avontuurlijke viermomenten in het betoverende Andalusië. Ik beweeg door een landschap dat ademt. Ruwe paden, warme lucht, eindeloze vergezichten. Elke klim vraagt respect. Elke afdaling overgave. Het ritme van de passen mengt zich met de stilte van de bergen.
Deze eerste ultra’s zijn geen aftrap, maar bevestiging. Bevestiging dat het niet gaat om het afvinken van afstanden, maar om het beleven ervan. Om aanwezig zijn. Om voelen hoe het lichaam samenwerkt met de omgeving. Ik finish niet alleen met vermoeide benen, maar met een hoofd vol ruimte. Dit is wat ik zoek. Dit is hoe ik mijn vijftigste levensjaar wil vormgeven.
Vijftig keer kiezen
Vijftig ultra’s in één jaar klinkt groots. Misschien zelfs buitensporig. Maar ik weet: ik hoef er nooit vijftig tegelijk te lopen. Ik hoef er telkens maar één te lopen. Vandaag. Deze. Elke ultra wordt een hoofdstuk. Sommige zullen licht zijn, speels bijna. Andere zwaar en confronterend. Maar allemaal zijn ze onderdeel van hetzelfde verhaal: kiezen voor het pad, ook wanneer het onbekend is.
Ik loop niet om te ontsnappen, maar om dieper aanwezig te zijn. Om te vieren dat mijn lichaam dit kan. Dat ik de tijd en ruimte neem om dit te doen. Dat ik durf te leven op een manier die niet altijd logisch is, maar wel klopt.
Verder dan ultra’s: FKT-pogingen
Dit jubileumjaar krijgt nog meer lagen. Om mijn vijftigste verjaardag nog grootser te vieren, staan er ook een aantal FKT-pogingen op het programma. Fastest Known Times. Geen wedstrijden tegen anderen, maar tegen het landschap, de omstandigheden en vooral mezelf.
FKT’s vragen een andere vorm van scherpte. Ze combineren avontuur met focus. Vrijheid met verantwoordelijkheid. Het zijn pogingen die niet alleen fysiek, maar ook mentaal alles vragen.
Ik bereid me voor, maar weet ook: succes is nooit gegarandeerd. En dat is precies wat me aantrekt. Het onbekende. Het spel tussen ambitie en acceptatie. Alles geven, zonder vast te houden aan de uitkomst. De dans met de tijd.
De bekroning: Pyrenean Triple Crown Adventure
En dan is er het avontuur dat als een baken boven dit alles uittorent. De bekroning van dit jaar. Mijn Pyrenean Triple Crown Adventure. Een episch, nog nooit door iemand gelopen avontuur. De drie grote coast-to-coast trails in de Pyreneeën als een avontuur. Van zee naar zee. Rug aan rug. Eén doorlopend verhaal van bergen, dalen, culturen en klimaten.
Dit is geen project. Dit is een expeditie. Een ode aan alles waar ik van houd in het ultra running: langdurig onderweg zijn, leven uit een rugzak, volledig afhankelijk van wat het pad brengt.
Ik zal dagenlang lopen. Slapen wanneer het kan. Eten wanneer het nodig is. Beslissingen nemen op basis van ervaring en intuïtie. Dit avontuur vraagt volledige overgave. En juist daarom voelt het als het ultieme cadeau aan mezelf.
Wat vijftig voor mij betekent
Vijftig worden voelt niet als een grens, maar als een begin. Ik kijk niet terug met spijt, maar met dankbaarheid. Voor alles wat ik heb mogen meemaken. Voor de lessen, de mensen, de paden die ik heb bewandeld. Dit jaar staat voor mij symbool voor eigenaarschap. Kiezen hoe ik mijn tijd besteed. Waar ik mijn energie aan geef. Hoe ik mijn lichaam en geest inzet om het leven ten volle te ervaren.
Ultra running is daarin geen doel op zich, maar een middel. Een manier om trouw te blijven aan wat voor mij belangrijk is: vrijheid, groei, avontuur en verbinding.
Een uitnodiging aan jou
Misschien loop jij nooit een ultra. Misschien spreekt het idee van vijftig ultralopen je totaal niet aan. En dat is helemaal goed. Dit verhaal gaat uiteindelijk niet over afstanden of prestaties. Het gaat over durven kiezen voor wat jou voedt. Over luisteren naar dat zachte stemmetje dat vraagt om ruimte. Om beweging. Om avontuur, in welke vorm dan ook.
Als dit verhaal iets in je losmaakt, dan nodig ik je uit om mee te lopen. Niet letterlijk, maar in aandacht. In aanwezigheid. In het besef dat het pad zich ontvouwt terwijl je gaat.
Ik ben onderweg. Vijftig keer. En elke stap is er één om te vieren.