Camino Francés, een self-supported FKT avontuur
Ik sta straks opnieuw aan het begin van de Camino Francés. De lucht boven Saint-Jean-Pied-de-Port is koel en helder, alsof de ochtend zelf nog moet beslissen wat ze van mij vindt. Onder mijn voeten ligt het pad dat ik al eens probeerde te temmen in tijd. Toch voelde het destijds onaf. Alsof ik vertrok voordat het gesprek was afgerond. En nu ik hier weer sta, weet ik dat niet alleen ik terugkeer. De Camino Francés was ook nog niet klaar met mij.
Bijna achthonderd kilometer richting Santiago de Compostella. Meer dan dertienduizend hoogtemeters. Een Fastest Known Time die ergens in mijn achterhoofd tikt, nog voordat mijn horloge dat doet. Toch draait deze tweede poging niet om wraak of bewijs. Het gaat om iets dat bleef hangen. Een beweging die niet volledig werd afgemaakt. Vandaag zet ik opnieuw een eerste stap. Rustiger vanbinnen. Maar niet minder vastberaden.
start 2e poging
april 2026
afstand
780 km
hoogteverschil
13.000 m
landen
2
Een tweede ontmoeting
De eerste keer liep ik hier met vuur. Ik wilde laten zien dat het kon. Dat snelheid en pelgrimage samen mochten bestaan. Maar ergens onderweg verschoof er iets. Mijn lichaam sprak een taal die ik te laat begreep. Mijn hoofd begon te rekenen waar het had moeten luisteren. En toen wist ik dat dit verhaal nog niet af was.
Nu voelt het anders. Niet lichter, wel helderder. Ik ken delen van het pad. Ik herken de eerste klim de Pyreneeën in. Toch is niets hetzelfde. Iedere stap draagt de echo van toen, maar beweegt in het nu. Terwijl ik stijg, voel ik hoe verleden en heden naast elkaar lopen. Ik hoef niets meer te bewijzen. Ik hoef alleen volledig aanwezig te zijn.
Self-supported
Mijn rugzak is mijn grens. Wat daarin past, neem ik mee. Wat ik onderweg vind, gebruik ik. Ik koop eten in kleine dorpen die net ontwaken. Ik vul mijn flessen bij fonteinen langs kerken die ouder zijn dan mijn gedachten. Wanneer ik rust, is het omdat mijn lichaam dat vraagt, niet omdat iemand anders het schema bewaakt.
Juist daarin ligt de essentie van deze FKT poging. Geen volgauto. Geen team dat me vooruit duwt. Alleen mijn tempo, mijn keuzes en de realiteit van het pad. Soms voelt dat kwetsbaar. Tegelijk voelt het eerlijk. Alles wat hier gebeurt, gebeurt tussen mij en de Camino Francés.
Self-supported is niet alleen een stijl. Het is een filosofie van autonomie, avontuur, eerlijkheid en innerlijke kracht.
Geert van Nispen
Het ritme van eeuwen
Terwijl ik verder loop, schuift het landschap langzaam onder mij door. Bergen maken plaats voor glooiende heuvels. Vervolgens opent de Meseta zich, wijds en stil. Hier hebben pelgrims al eeuwen hun vragen meegedragen. Hun stappen liggen als een onzichtbare laag onder de mijne.
Ik loop voor een Fastest Known Time, en toch voel ik de traagheid van geschiedenis om me heen. Kerkklokken slaan hun ritme, ongehaast. Oude stenen muren vangen het licht zoals ze dat altijd hebben gedaan. Daardoor ontstaat er een spanning die me scherp houdt. Ik beweeg snel door een landschap dat niets haast. En precies daar, in dat contrast, vind ik betekenis.
Dans met tijd
Tijd is hier geen vijand. Ze loopt met me mee. Soms voor me uit, soms vlak achter me. Mijn horloge registreert uren, dagen, afstanden. Maar wat ik werkelijk ervaar, is ritme. Ademhaling. Het zachte neerkomen van mijn voeten op aarde.
Tijdens mijn eerste poging verloor ik dat ritme. Ik wilde vasthouden wat niet vast te houden was. Nu laat ik het ontstaan. Wanneer vermoeidheid zich aandient, luister ik eerder. Wanneer twijfel opkomt, kijk ik haar aan in plaats van haar weg te drukken. Juist daardoor voelt deze tweede poging sterker, zelfs wanneer mijn benen zwaar worden.
Ik loop niet tegen een record. Ik beweeg met de tijd die me gegeven is. En iedere kilometer vraagt dezelfde eenvoudige aanwezigheid.
Mee bewegen op de Camino Francés
Hoewel ik alleen over het pad beweeg, is dit geen gesloten avontuur. Wie wil, kan mijn voortgang volgen via live-tracking. Je ziet de stip over de kaart schuiven, dag en nacht. Toch zie je niet alles. Je ziet niet de momenten waarop de zon langzaam opkomt boven een leeg veld. Je ziet niet de stilte waarin ik mijn eigen adem hoor.
Daarom deel ik onderweg wat zich aandient. Niet als samenvatting achteraf, maar als momentopnames van wat er werkelijk gebeurt. De Camino Francés is voor mij geen project dat moet slagen. Het is een ontmoeting die volledig beleefd wil worden.
Camino Francés partners
Ik loop solo. Volledig op eigen kracht. Dat is de essentie. Mijn tempo. Mijn dans. En mijn verantwoordelijkheid. Toch sta ik niet los van de wereld. Terwijl ik over dit pad beweeg, bewegen anderen op hun eigen manier met mij mee. Er zijn partners die dit avontuur mogelijk maken. Mensen en merken die begrijpen dat dit geen wedstrijd is, maar een persoonlijke ontmoeting met tijd en afstand.
Hun steun voelt niet als druk. Niet als verwachting. Maar als vertrouwen. Eenvoudig. In lijn met wie ik ben.
* bron foto’s: Tomás Montes/ Geert van Nispen
