Pyrenean Triple Crown, een solo avontuur
Ik word op 30 april vijftig. Het is geen datum die ik groots vier. Het is een punt in de tijd waarop ik stilsta en voel wat klopt. Mijn Pyrenean Triple Crown Adventure ontstaat niet uit bewijsdrang of ambitie. Het groeit langzaam, als een vanzelfsprekende volgende stap. Deze zomer, in juli en augustus, keer ik terug naar de bergen die mij eerder gevormd hebben. Ongeveer 2540 kilometer over drie lijnen die samen de ruggengraat van dit gebergte vormen.
Terugkeer
De Pyreneeën voelen niet als nieuw terrein. Ze voelen als een landschap waar ik ooit iets heb achtergelaten. De GR10 en de GR11 liep ik eerder. In verschillende jaren. Wekenlang leefde ik daar op ritme. Eten. Lopen. Slapen. Weer opstaan.
Ik herinner me hoe mijn denken langzaam stiller werd. Hoe de dagen eenvoudiger werden. Hoe ik mezelf tegenkwam zonder afleiding.
De Haute Route Pyrénéenne heb ik slechts in delen aangeraakt. Hogere lijnen. Ruwere stukken. Minder gemarkeerd. Alsof ik toen nog niet alles hoefde te zien. Nu keer ik terug. Niet om iets af te maken. Maar om alles samen te brengen.
Een cadeau
Vijftig worden voelt niet als afronden. Het voelt als kiezen. Bewust. Helder. Zonder haast. Daarom geef ik mijzelf dit avontuur cadeau. Geen feest dat voorbijgaat na één avond. Geen tastbaar object dat veroudert. Maar tijd in de bergen. Ruimte om te bewegen. Stilte om te luisteren.
De Pyrenean Triple Crown Adventure is voor mij geen extreme onderneming. Het is een markering. Een manier om mijn vijftigste levensjaar binnen te stappen met aandacht. Met aanwezigheid.
Ongeveer 2540 kilometer. Niet als getal om indruk te maken. Maar als ruimte waarin iets kan ontstaan.
Drie lijnen, één beweging
De GR10, de GR11 en de Haute Route Pyrénéenne lopen ieder hun eigen karakter. Aan de Franse kant de GR10, de groene poort naar de Pyreneeën. Aan de Spaanse de GR11, de rauwe ruggengraat. De Haute Route, de ongetemde lijn door het hooggebergte.
Ik heb twee van deze routes volledig gelopen. Ze zitten in mijn benen. In mijn herinneringen aan storm, hitte, eenzaamheid en onverwachte ontmoetingen. Ze vormden mij in een periode waarin ik vooral losliet.
Deze keer loop ik niet om los te laten. Ik loop om te verbinden. Alles wat ik onderweg eerder heb geleerd, gevoeld en opgebouwd, krijgt deze zomer een nieuw kader. Niet afzonderlijk. Maar in samenhang.
Alleen en toch verbonden
Ik loop solo. Volledig op eigen kracht. Dat is de essentie. Mijn tempo. Mijn ritme. En mijn verantwoordelijkheid. Tegelijkertijd sta ik niet los van de wereld. Er zijn partners die dit avontuur mede mogelijk maken. Mensen en merken die begrijpen dat dit geen wedstrijd is, maar een persoonlijke beweging. Dat voelt als samenwerking zonder ruis. Eenvoudig. In lijn met wie ik ben.
start
juli 2026
afstand
ca. 2.540 km
hoogteverschil
ca. 133.800 m
landen
3
Mee bewegen
Hoewel ik alleen vertrek, beweegt er meer mee. In de aanloop, tijdens en na mijn Pyrenean Triple Crown Adventure deel ik mijn voorbereiding, mijn gedachten en mijn ervaringen. Niet om te overtuigen. Niet om te inspireren in grote woorden. Maar om zichtbaar te maken wat er gebeurt wanneer je een verlangen serieus neemt en het volgt.
Misschien ligt jouw uitdaging niet in de bergen. Misschien speelt hij zich af in een heel ander landschap. Toch herken ik vaak hetzelfde onderliggende gevoel. Er is iets dat roept. Iets dat ruimte vraagt.
Deze zomer geef ik dat gevoel 2540 kilometer.
En ergens tussen west en oost, tussen Frankrijk en Spanje, tussen herinnering en verwachting, laat ik mij verrassen door wat zich aandient.
Niet omdat het moet. Maar omdat het klopt.
* bron foto’s: AI/ Geert van Nispen
