Pyrenean Triple Crown, een solo avontuur
Mijn Pyrenean Triple Crown Adventure ontstaat niet uit bewijsdrang of ambitie. Het groeit langzaam, als een vanzelfsprekende volgende stap.
De bergen zijn er al jaren. Soms dichtbij, soms op de achtergrond, maar altijd aanwezig. Het plan om de drie grote Pyreneeënroutes in één zomer te verbinden leeft al langere tijd mee. Een idee dat niet werd geboren uit haast, maar uit een diep verlangen om opnieuw voor langere tijd onderweg te zijn.
Het Pyrenean Triple Crown Adventure waarvoor ik nu rust pak, straks weer train en naartoe leef, verschuift naar de zomer van 2027.
Soms vraagt een avontuur niet om versnellen, maar juist om geduld. Om ruimte te geven aan wat zich in het juiste tempo wil ontvouwen. De bergen lopen niet weg. De routes blijven waar ze zijn. En misschien wordt de reis juist rijker door haar nog een seizoen langer met me mee te laten groeien.
In de zomer van 2027 keer ik terug naar de Pyreneeën die mij eerder gevormd hebben. Ongeveer 2540 kilometer over drie lijnen die samen de ruggengraat van dit gebergte vormen. Niet als doel op zichzelf, maar als een volgende stap in een veel langere reis.
Terugkeer
De Pyreneeën voelen niet als nieuw terrein. Ze voelen als een landschap waar ik ooit iets heb achtergelaten. De GR10 en de GR11 liep ik eerder. In verschillende jaren. Wekenlang leefde ik daar op ritme. Eten. Lopen. Slapen. Weer opstaan.
Ik herinner me hoe mijn denken langzaam stiller werd. Hoe de dagen eenvoudiger werden. Hoe ik mezelf tegenkwam zonder afleiding.
De Haute Route Pyrénéenne heb ik slechts in delen aangeraakt. Hogere lijnen. Ruwere stukken. Minder gemarkeerd. Alsof ik toen nog niet alles hoefde te zien. Nu keer ik terug. Niet om iets af te maken. Maar om alles samen te brengen.
Een cadeau
Sommige cadeaus koop je niet. Ze ontstaan uit een verlangen dat langzaam vorm krijgt.
Dit avontuur is zo’n cadeau.
Geen tastbaar bezit. Geen bestemming die je kunt afvinken. Maar tijd. Tijd om onderweg te zijn. Om dagen achter elkaar te bewegen door een landschap dat niets van je vraagt. Om ruimte te maken voor eenvoud, voor ritme en voor aandacht.
De Pyrenean Triple Crown Adventure voelt voor mij niet als een extreme onderneming. Het is eerder een uitnodiging. Om opnieuw voor langere tijd te leven op het tempo van de bergen. Om aanwezig te zijn in wat zich onderweg aandient.
Ongeveer 2540 kilometer. Niet als getal om indruk te maken. Maar als ruimte waarin iets kan ontstaan. Stap voor stap. Dag na dag. Van horizon naar horizon.
Drie lijnen, één beweging
De GR10, de GR11 en de Haute Route Pyrénéenne lopen ieder hun eigen karakter. Aan de Franse kant de GR10, de groene poort naar de Pyreneeën. Aan de Spaanse de GR11, de rauwe ruggengraat. De Haute Route, de ongetemde lijn door het hooggebergte.
Ik heb twee van deze routes volledig gelopen. Ze zitten in mijn benen. In mijn herinneringen aan storm, hitte, eenzaamheid en onverwachte ontmoetingen. Ze vormden mij in een periode waarin ik vooral losliet.
Deze keer loop ik niet om los te laten. Ik loop om te verbinden. Alles wat ik onderweg eerder heb geleerd, gevoeld en opgebouwd, krijgt deze zomer een nieuw kader. Niet afzonderlijk. Maar in samenhang.
Alleen en toch verbonden
Ik loop solo. Volledig op eigen kracht. Dat is de essentie. Mijn tempo. Mijn ritme. En mijn verantwoordelijkheid. Tegelijkertijd sta ik niet los van de wereld. Er zijn partners die dit avontuur mede mogelijk maken. Mensen en merken die begrijpen dat dit geen wedstrijd is, maar een persoonlijke beweging. Dat voelt als samenwerking zonder ruis. Eenvoudig. In lijn met wie ik ben.
start
juli 2027
afstand
ca. 2.540 km
hoogteverschil
ca. 133.800 m
landen
3
Mee bewegen
Hoewel ik alleen vertrek, beweegt er meer mee. In de aanloop, tijdens en na mijn Pyrenean Triple Crown Adventure deel ik mijn voorbereiding, mijn gedachten en mijn ervaringen. Niet om te overtuigen. Niet om te inspireren in grote woorden. Maar om zichtbaar te maken wat er gebeurt wanneer je een verlangen serieus neemt en het volgt.
Misschien ligt jouw uitdaging niet in de bergen. Misschien speelt hij zich af in een heel ander landschap. Toch herken ik vaak hetzelfde onderliggende gevoel. Er is iets dat roept. Iets dat ruimte vraagt.
In de zomer van 2027 geef ik dat gevoel 2540 kilometer.
En ergens tussen west en oost, tussen Frankrijk en Spanje, tussen herinnering en verwachting, laat ik mij verrassen door wat zich aandient.
Niet omdat het moet. Maar omdat het klopt.
* bron foto’s: AI/ Geert van Nispen
